ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Στὸ παρὸν θὰ ἐξετάσουμε ἐν συντομίᾳ τὴν πορεία τοῦ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ἀπὸ τὴν ἵδρυσή του ἔως σήμερα, ἐξετάζοντας τὴν τριανταεπτάχρονη πορεία του καὶ τοὺς μετασχηματισμοὺς ποὺ ὑπέστη κατὰ τὴν διάρκεια τῆς πορείας αὐτῆς· ἐπίσης θὰ ἐξετάσουμε τὴν φυσιογνωμία του, τὴν κοινωνική του ἀποδοχή, ἀλλὰ καὶ τὸ πῶς κατάφερε νὰ ἐγκλωβίσῃ κατὰ τὴν περίοδο αὐτή, ἕνα σημαντικὸ σὲ ἀριθμὸ καὶ ποιότητα ἀριστερὸ δυναμικό. Τέλος, πρέπει, τώρα ποὺ τὸ "Κίνημα" ἀποκαλύπτει τὸ πραγματικό του κοινωνικὸ πρόσωπο καὶ ἡ ἡγετικὴ ὁμάδα τὴν ἀνικανότητά της νὰ διαχειρισθῇ τὴν παροῦσα κρίση, νὰ προσπαθήσουμε νὰ προβλέψουμε τὴν ἑπομένη ἡμέρα, ἡ ὁποία δὲν διαγράφεται καὶ τόσο ρόδινη.

Γιὰ τὴν Ἀριστερὰ ἀποτελοῦσε ἐπὶ πολλὰ ἔτη δύσκολο καί, κυρίως ἀπλησίαστο, θέμα ἡ ὅποια ἐνασχόληση μὲ τὸ φαινόμενο ΠΑ.ΣΟ.Κ., λόγῳ τοῦ λαϊκισμοῦ ποὺ συνώδευε τὸ κόμμα αὐτὸ ἀπὸ τὴν ἵδρυσή του καὶ ἐντεῦθεν· ἡ διακήρυξη τῆς 3ης Σεπτεμβρίου 1974 μὲ τὴν ἔντονη ἀντι-ιμπεριαλιστικὴ φρασεολογία, ἡ ἀριστερὴ συνθηματολογία τῆς πρώτης μεταπολιτευτικῆς περιόδου, ἡ ἐξουσιολαγνία καὶ ὁ κυβερνητισμὸς μιᾶς σημαντικῆς μερίδας τῆς Ἀριστερᾶς ποὺ ἐκφράστηκε ἄλλως τε μὲ τὴν ἐπαίσχυντη συμμετοχή της στὶς κυβερνήσεις Τζ. Τζανετάκη καὶ Ξ. Ζολώτα, ἡ φραστικὴ καταδίκη τῆς σοσιαλδημοκρατίας στὶς πρῶτες συνόδους τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς (Κ.Ε.) τοῦ «Κινήματος», ἡ ἀπήχησή του στὰ λαϊκὰ στρώματα (τοὺς μὴ προνομιούχους) καὶ ἡ ἀπ’ εὐθείας σύνδεσή τους μὲ τόν … Ἡγέτη (τὸν ἕνα καὶ μοναδικό), οἱ παροχὲς τῆς πρώτης περιόδου καὶ τὸ ὑποτυπῶδες κοινωνικὸ Κράτος (ἡ σύνταξη στὴν ἀγρότισσα, ἡ πραγαματικὴ αὔξηση τῶν μισθῶν, τὰ Κέντρα Ὑγείας κ.ἄ.), οἱ ἀλλαγὲς στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική (ἄλλη γραμμὴ -πιὸ ριζοσπαστική- στὸ Παλαιστινιακὸ καὶ στὸ Κυπριακό, πατριωτικὴ ρητορεία στὰ ἑλληνο-τουρκικά), ἡ τροποποίηση τοῦ οἰκογενειακοῦ δικαίου (ἀποποινικοποίηση τῆς μοιχείας, πολιτικὸς γάμος, ἂν καὶ ὄχι ὑποχρεωτικός) ἀποτέλεσαν τὶς «παγίδες», στὶς ὁποῖες ὡδηγήθηκε μέ -ἢ χωρίς- τὴν θέλησή του, ἕνα σημαντικὸ ἀριστερό (καὶ πατριωτικό) δυναμικό.

Σήμερα, ποὺ οἱ ἀνωτέρω αὐταπάτες ἔχουν καταρρεύσει σὰν χάρτινος πύργος καὶ τὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ὑφίσταται μόνο ὡς κυβερνητικὸς μηχανισμός, ἐπιβάλλεται νὰ ἐξετάσουμε μὲ τὴν δέουσα ψυχραιμία τὸ νομοτελειακὸ κατάντημά του. Ὅπως συνήθως λέγεται σ’ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις: "ἐν ἀρχῇ ἧν ὁ λόγος" καὶ δὴ ὁ ἀριστερός, ὁ ἀντι-ιμπεριαλιστικός, δηλαδὴ τὰ ἀλήστου μνήμης συνθήματα "Ε.Ο.Κ. καὶ Ν.Α.Τ.Ο. τὸ ἴδιο συνδικάτο", "ἔξω ἀπ’ τὴν Ε.Ο.Κ. τῶν μονοπωλίων", "ἔξω οἱ βάσεις τοῦ θανάτου, ἔξω ἡ Ἑλλάδα ἀπ’ τὸ Ν.Α.Τ.Ο.", "στὶς 18 (ἐνν. Ὀκτωβρίου 1981) σοσιαλισμὸς" καὶ ἄλλα ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμὸς τῆς πρώτης περιόδου (1974-81). Στὸ εὔλογο ἐρώτημα γιατί τὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ἐπλειοδοτοῦσε σὲ ἀριστερὴ φρασεολογία, ποὺ ὅπως ἀπεδείχθη ἀπὸ τὴν ἄσκηση κυβερνητικῶν καθηκόντων δὲν ἐπίστευε, ἡ ἀπάντηση εἶναι μία καὶ μοναδική: γιὰ νὰ ὑφαρπάξῃ τὶς ψήφους τῶν ἀριστερῶν πολιτῶν καὶ κατόπιν νὰ τοὺς ἐνσωματώσῃ, πετῶντας τους ἕνα … ξεροκόμματο, δηλαδὴ τὸν διορισμὸ στὸ Δημόσιο, μία κρατικὴ ἢ μία κυβερνητικὴ θέση κ.ο.κ. Ἡ ἐνσωμάτωση αὐτὴ συνοδευόταν στὶς περισσότερες περιπτώσεις μὲ συμμετοχὴ στὸ λεγόμενο πάρτυ τῆς ρεμούλας· ἔτσι τὰ στελέχη αὐτὰ γίνονταν ὑποχείρια τοῦ πιὸ στυγνοῦ ἐκβιασμοῦ, καθὼς ἀδυνατοῦσαν νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὸ σύστημα ποὺ τοὺς ἐβοήθησε νὰ ἀνέλθουν (ἐνν. οἰκονομικὰ καὶ ὄχι μόνο). Ἐὰν στὶς ἀδυναμίες (sic) αὐτὲς προσθέσουμε τὸν ὑπερκαταναλωτισμό, τὰ ἀκριβὰ σπὸρ αὐτοκίνητα, τὴν χυδαία ἐπίδειξη πλουτισμοῦ (μὲ χρήματα ποὺ ἅρπαξαν ἀπὸ τὰ δημόσια ταμεῖα ἢ ἀπὸ ἔκνομες συναλλαγὲς μὲ πάσης φύσεως ἰδιῶτες), τὰ σκυλάδικα καὶ τὸν λαϊκισμό, τὶς "συντρόφισσες" μὲ τὰ ἀκριβὰ γοῦστα καὶ τὰ ἄλλα συναφῆ, καταλαβαίνουμε πῶς τὰ στελέχη αὐτὰ δημιούργησαν στὴν ἀρχὴ καὶ κατόπιν δέθηκαν μὲ τὸ λεγόμενο "σύστημα ΠΑ.ΣΟ.Κ.".

Κατὰ τὴν δεύτερη -ἀμιγῶς πασοκικὴ περίοδο- τὴν κυβερνητική (1981-89) ἔχουμε τὴν ὑλοποίηση τοῦ προγράμματος· αἴφνης ὅλα σχεδὸν μετατρέπονται στὸ ἀντίθετό τους, ἀφοῦ ὑπερισχύει ὁ λεγόμενος πραγματισμός, ἡ ρεὰλ πολιτίκ: ἡ Ε.Ο.Κ. γίνεται αὐτομάτως καλὴ λόγῳ τῶν Μ.Ο.Π. (Μεσογειακῶν Ὡλοκληρωμένων Προγραμμάτων), κεφαλαίων δηλαδὴ ποὺ εἰσέρχονται στὴν χώρα καὶ διοχετεύονται διὰ τῶν γνωστῶν διαδρομῶν στοὺς ἡμετέρους, τὸ Ν.Α.Τ.Ο. καὶ οἱ Βάσεις παραμένουν κακές, ἀλλά –φεῦ- δὲν μποροῦμε νὰ τὶς διώξουμε, ὑπογράφουμε ὅμως μία συμφωνία … ἀπομάκρυνσής τους, ἡ ὁποία ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν ὑστέρων παραμονῆς τους, ἡ δυτικὴ σοσιαλδημοκρατία ἐπίσης κακή, ἀλλὰ τὴν προσεγγίζουμε λόγῳ τοῦ κοινωνικοῦ Κράτους, ἡ ἐργαλειακὴ ἀντίληψη περὶ Κράτους, τὴν ὁποίαν χρεώνουμε στὸν Λένιν τόν … ρεφορμιστή, καταδικαστέα, ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει "σύντροφος" τῆς Κ.Ε. ποὺ νὰ μὴν ἐργάζεται, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ὡς ἀργόσχολος, στὸ Δημόσιο καὶ μάλιστα σὲ "καλὴ" θέση. Σημαντικὸ ρόλο τὴν κυβερνητικὴ περίοδο ἔπαιξαν τὰ μέλη τῶν Δ.Σ. τῶν προβληματικῶν ἐπιχειρήσεων, οἱ ὁποῖοι ἐφρόντισαν -πάντοτε μὲ τὸ ἀζημίωτο- νὰ δώσουν στὶς ἄλλοτε κραταιὲς ἐπιχειρήσεις τὴν χαριστικὴ βολή, μ’ ἄλλα λόγια νὰ προωθήσουν μὲ γρήγορους ρυθμοὺς τὴν ἀποβιομηχάνιση τῆς χώρας, δίχως αὐτὸ νὰ σημαίνῃ ὅτι γιὰ τὴν κατάσταση αὐτὴ δὲν εὐθύνονται καὶ οἱ πρώην ἰδιοκτῆτες τους (Τσάτσος, Στράτος-Κατσάμπας κ.ἄ.). Οἱ διαδρομὲς τῆς μίζας τῆς πρώτης αὐτῆς κυβερνητικῆς περιόδου δημιουργοῦν καὶ τὰ "νέα τζάκια" τοῦ Γιώργου τοῦ διαδόχου: ὁ Κοσκωτᾶς (ὁ γνωστὸς καὶ μὴ ἐξαιρετέος "Τραπεζίτης"), ὁ Κόκκαλης (ὁ νἆναι καλὰ ὁ κρατικὸς Ο.Τ.Ε. καὶ οἱ -σὲ καλὲς τιμές- προμήθειές του), ὁ Λούβαρις (ἀπὸ τὴν κρατικὴ ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ στὸν περίπου κρατικὸ Ὀλυμπιακό), ὁ Δασκαλόπουλος (κάποτε ἰδιοκτήτης τῆς ΔΕΛΤΑ, σήμερα ἄεργος ποὺ ὑποδύεται τὸν πρόεδρο τοῦ Σ.Ε.Β.), οἱ Ἐργολάβοι μὲ τά, εἰς ὑγείαν ἡμῶν τῶν κορόιδων, ὑπερτιμολογημένα καὶ κακῆς ποιότητας ἔργα, ἀποτελοῦν τοὺς πρώτους ἐπιχειρηματίες μὲ τὶς σύγχρονες σοσιαληστ(ρ)ικὲς ἀντιλήψεις. Τὸ σύστημα αὐτὸ φθάνει στὰ ὅριά του στὶς ἐκλογὲς τοῦ 1989, ὅπου τὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ. χάνει τὶς ἐκλογές -ὄχι πάντως μὲ δίκαιο τρόπο- καὶ περνᾷ γιὰ λίγο στὴν ἀντιπολίτευση.

Τὰ τῶν συγκυβερνήσεων Τζανετάκη καὶ Ζολώτα τῆς περιόδου 1989-91 εἶναι γνωστά· ἀλησμόνητη δὲ μᾶς ἔχει μείνει ἡ τριετία Μητσοτάκη (1991-93), στὴν ὁποίαν ἐπιχειρήθηκαν γιὰ πρώτη φορὰ νὰ παρθοῦν νεοφιλελεύθερα μέτρα, σὰν τὰ σημερινά. Ἡ κατάρρευση τῆς Ν.Δ. καὶ τὸ κακοστημένο Εἰδικὸ Δικαστήριο ἔφερε καὶ πάλι τὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ. στὴν ἐξουσία, μόνο ποὺ τὶς κοινωνικὲς παροχὲς διαδέχθηκε ἡ λεγόμενη ἥπια προσαρμογή, μοντέλο ποὺ κυριάρχησε στὸ οἰκονομικὸ γίγνεσθαι ἔως καὶ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2009. Αὐτὴν τὴν περίοδο, τὴν τρίτη (1989-96) ἄλλαξαν πολλά, ἐνῷ γιὰ πρώτη φορὰ γίνεται συζήτηση γιὰ τὸ χρέος, λόγῳ τοῦ δημοσιονομικοῦ χάους ποὺ ἐκληροδότησε ἡ νεο-συντηρητικὴ λαίλαπα (γιὰ πρώτη φορὰ προσεγγίζει καὶ θὰ μείνῃ ἔκτοτε "κολλημμένο" στὸ 113% τοῦ Α.Ε.Π.)· ὑπενθυμίζουμε τὴν γνωστὴ ρήση τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου, ἀμέσως μετὰ τὴν ἐκλογικὴ νίκη τοῦ 1993: "ἢ θὰ ἀντιμετωπίσουμε τώρα τὸ χρέος ἢ τὸ χρέος θὰ πνίξῃ τὴν χώρα". Ὁ Ἀρχηγός, ὁ ἕνας καὶ μοναδικός, πεθαίνει τὸν Μάιο τοῦ 1996, ἀφήνοντας τὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ὀρφανὸ καὶ τὴν Δήμητρα Λιάνη μόνη καὶ ἀπαρηγόρητη.

Νέος ἀρχηγὸς ἐκλέγεται ὁ ἐκσυχρονιστὴς Κώστας Σημίτης μὲ τὴν φανατικὴ ὑποστήριξη τοῦ Δ.Ο.Λ. (Λαμπράκης) καὶ τοῦ ΠΗΓΑΣΟΥ (Μπόμπολας). Ἂν καὶ ὑπῆρξε ὁ μόνος Πρωθυπουργὸς τῆς Μεταπολίτευσης, ὅπως καὶ ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ὁ πρεσβύτερος, ποὺ εἶχε σοβαρὸ ἐπιτελεῖο δίπλα του, συγγραφέων καὶ πανεπιστημιακῶν (Βέλτσος, Θέμελης κ.ἄ.) ἀναγκάσθηκε πολὺ σύντομα νὰ συνθηκολογήσῃ μὲ τὸ ἰσχυρὸ ἀκόμη "σύστημα ΠΑ.ΣΟ.Κ." (Τσουκάτος κ.ἄ.), διότι ἔπρεπε πάσῃ θυσίᾳ ἀφ’ ἑνὸς νὰ κερδίσῃ στὶς ἐσωκομματικὲς ἐκλογές, ἀφ’ ἑτέρου νὰ διατηρήσῃ τὴν ἡγεσία, πρᾶγμα δύσκολο· ἡ κοινή, παρ’ ὅτι δὲν ὁμολογεῖται, ἐπέμβαση Ἀμερικανῶν καὶ Τούρκων στὰ Ὕμια, ἡ ντροπιαστικὴ παράδοση τοῦ ἡγέτη τοῦ Ρ.Κ.Κ. Ἀμπντ. Ὀγκτσαλάν (δωρεάν;) στὶς τουρκικὲς μυστικὲς ὑπηρεσίας, οἱ βάσεις γιὰ τὴν κατεδάφιση τῆς κοινωνικῆς ἀσφάλισης (1 περίπου τρὶς παληὲς καλὲς δραχμοῦλες "πέρασε" ἀπ’ τὰ Ταμεῖα στὴν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος κι ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Wall Street, κι ἀπὸ ἐκεῖ … ἄσε νὰ μὴν τὸ πῶ), τὸ ἄγος τοῦ Χρηματιστηρίου, ὡς μία πρώτη ἀπόπειρα συνολικῆς ἀναδιανομῆς τοῦ κοινωνικοῦ πλούτου, οἱ ἀγνώστου τελικοῦ κόστους Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες τοῦ 2004 (προϋπολογισμοῦ πάντως 2 δίς), ἡ καταστροφική, ὅπως ἀπεδείχθη, εἴσοδος στὴν Εὐρωζώνη, ἡ κατασκευὴ τῆς Ἀττικῆς Ὁδοῦ προϋπολογισμοῦ 400 δίς, ἀλλὰ τελικοῦ κόστους 1.300 δὶς δραχμῶν, ἡ πώληση χρέους στὴν Γκόλντμαν Ζὰχς γιὰ νὰ μὴν χάσουμε τὸ κελεπούρι (τὸ εὐρὼ δηλαδή) καὶ ἄλλα ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός. Ὁ Κ. Σημίτης ἐξεμέτρησε τὸ πολιτικό του ζῆν λίγο πρὸ τῶν, χαμένων γιὰ τὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ., ἐκλογῶν τοῦ 2004 καὶ ἀφοῦ εἶχε προλάβει νὰ παραδώσῃ τὴν ἡγεσία στὸν ἐκλεκτὸ τοῦ ἀμερικάνικου παράγοντα καὶ Ὑπουργὸ ἀπὸ τὸ Ἐξωτερικόν (κατὰ τὸν Κ. Ζουράρι), στὸν Γιῶργο Παπανδρέου τοῦ Ἀνδρέα καὶ τῆς Μαργαρίτας ἢ Παπανδρέου Γ΄ (συντ. ΓΑΠ). Στὰ πεπραγμένα τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν αὐτῆς τῆς περιόδου σημειώνουμε τὴν πλήρη εὐθυγράμμιση μὲ τὸν ἀμερικάνικο παράγοντα, μέσῳ τῶν Μὴ Κυβερνητικῶν Ὀργανώσεων (ἡ … βασιλομήτωρ Μαργαρίτα ἀπέσπασε μόλις 1,3ἑκ. € γιὰ τὴν συνεργασία γυναικῶν Ἑλλάδος- Τουρκίας), ὁ Ἄλεξ Ρόντος, "ὁ ἄνθρωπός μας στὴν Ἀθήνα", ἄτυπος σύμβουλός του κατὰ τὴν περίοδο τοῦ γιουγκοσλαβικοῦ δράματος, στὸ ὁποῖο συμβάλλαμε κι ἐμεῖς ὡς Ἑλλάς, ἐπιτρέποντας στὰ κατοχικὰ Νατοϊκὰ στρατεύματα νὰ ἀποβιβασθοῦν στὴν Θεσσαλονίκη κι ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Σερβία κ.ἄ., ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός.

Ὁ Γιωργάκης ἀφοῦ ἔχασε δύο ἐκλογικὲς ἀναμετρήσεις ἀπ’ τὴν Ν.Δ. τοῦ Κωστάκη, στὸ τέλος τὰ κατάφερε. Ἂς εἶναι καλὰ τὰ Μ.Μ.Ε. ποὺ ἀπ’ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ χτυποῦσαν ἀνελέητα τὸν Κ. Καραμανλῆ, γιὰ δύο λόγους: πρῶτον, διότι δὲν μποροῦσε (καὶ δὲν ἤθελε) νὰ περάσῃ τὰ ἀπάνθρωπα νεοφιλελεύθερα μέτρα καὶ δεύτερον, διότι τὰ ἀνοίγματά του στὴν Κίνα (Ο.Λ.Πειραιῶς) καὶ στὴν Ρωσσία (φυσικὸ ἀέριο), ὅπως καὶ τὸ βέτο ποὺ ἄσκησε γιὰ τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας εἶχαν ἐκνευρίσει τὸν ἀμερικάνικο παράγοντα, ὁ ὁποῖος ἤθελε Πρωθυπουργὸ πλήρως ὑποτελῆ (γιουσουφάκι) ἢ πιὸ sic, πρόθυμο. Ὁ ΓΑΠ ὡς γνήσιος παπατζῆς (ἐγγονὸς ἄλλως τε τοῦ "πιστεύομεν εἰς τὴν λαοκρατίαν, πιστεύομεν καὶ εἰς τὴν βασιλείαν" ἀρχηγέτη τῆς δυναστείας) ἐξελέγη μὲ ἄνετη κοινοβουλευτικὴ πλειοψηφία, ἐξαπατῶντας τὸ ἐκλογικὸ σῶμα, χάρις στὸ ἀμίμητο "λεφτὰ ὑπάρχουν" (ὄχι ὅτι δὲν ὑπάρχουν, ἀλλὰ δὲν τὰ ἔχουν γιὰ ’μᾶς). Ἀναλαμβάνοντας τὴν ἐξουσία, ἐνημέρωσε, ὅπως μᾶς ἐπληροφόρησε, μέσῳ τοῦ κατ’ ἐξοχὴν κυβερνητικοῦ καναλιοῦ Μέγκα κάποιος ὑφυπουργὸς ὀνόματι Σαχινίδης, ἤδη ἀπὸ τὸ πρῶτο ὑπουργικὸ συμβούλιο, τοὺς ἐμβρόντητους, ἀλλ’ ὡσεὶ παρόντας ὑπουργούς, ὅτι ἐξετάζει τὴν προσφυγὴ τῆς χώρας στὸ Δ.Ν.Τ. Εἶχε φροντίσει, σὲ ἀγαστὴ συνεργασία μὲ τὸν διοικητὴ τῆς Τράπεζας τῆς Ἑλλάδος, τὸν περιώνυμο Γ. Προβόπουλο, νὰ ἀπαξιώσῃ τὰ ἑλληνικὰ ὁμόλογα, ἐπιτρέποντας τὴν ἀνοικτὴ ἀγοραπωλησία τους καὶ νὰ ἀκυρώσῃ, παρὰ τὶς ἐνστάσεις τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, τὶς ποινὲς ποὺ προβλέπονταν γι’ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὶς παράνομες καὶ κερδοσκοπικὲς πράξεις. Ἐπὶ ἕξι περίπου μῆνες περιέφερε τὴν μετριότητά του ἀνὰ τὸν κόσμο, μὲ χρήματα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ βεβαίως- βεβαίως καὶ μὲ ἀκατανόητες δηλώσεις τοῦ τύπου "κυβερνῶ μία διεφθαρμένη χώρα" ἢ "ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἶναι διεφθαρμένοι", ἐκτὸς ἴσως ἀπὸ τὴν οἰκογένειά του, κατάφερε νὰ μᾶς προετοιμάσῃ καὶ νὰ καλλιεργήσῃ μία γενικευμένη συνενοχή (τὸ τοῦ Παγκάλου "ὅλοι μαζὺ τὰ φάγαμε"), ἔτσι ὥστε νὰ ἀποδεχθοῦμε τὸ Δ.Ν.Τ. καὶ τὸν πρώην γόη, νῦν Γενικὸ Διευθυντή του, περίπου ὡς μεσσία καὶ μὲ τὶς λιγότερες δυνατὲς ἀντιδράσεις. Εἶχε μάλιστα τὸ θράσος νὰ τὸν φέρῃ καὶ στὸ ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο, γιὰ νὰ τὸν χειροκροτήσουν, ἀντὶ νὰ τὸν γιαουρτώσουν ποὺ εἶναι καὶ τῆς μόδας, οἱ βουλευτὲς τοῦ ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τὸ γιαούρτωμα πρὸς τὸ παρὸν παραμένει ἀποκλειστικὸ προνόμιο τοῦ εὐτραφοῦς Ἀντιπροέδρου μὲ τὰ 58 ἀκίνητα (ὅλα τὰ ἔκανε μὲ τὴν δουλειά του· ποιὰ δουλειὰ ὅμως;)

Ἡ συνέχεια ἔως σήμερα εἶναι γνωστή· ἡ χώρα καταρρέει, ὁδηγούμενη, ἀλὰ Ἀργεντινή, στὴν χρεωκοπία καὶ ὁ ΓΑΠ ἑτοιμάζεται σιγὰ-σιγὰ νὰ τὴν "κάνῃ", ὄχι γιὰ τὴν θέση τοῦ Γενικοῦ Γραμματέα τοῦ Ο.Η.Ε. ποὺ μᾶς λένε, δίκην … ἀπειλῆς, οἱ δημοσιογραφικὲς ὀδαλίσκες, ἀλλὰ μὲ ἑλικόπτερο πρὸς τὶς Η.Π.Α., προκειμένου νὰ περάσῃ ἐν ἡρεμίᾳ τὰ ὑπόλοιπα χρόνια τῆς ζωῆς του. Ἔως τὴν στιγμὴ τοῦ ἀποχωρισμοῦ προβλέπονται ἀνασχηματισμός, συνεχεῖς ἐκλογές, μερική (ἢ καὶ ὁλική) διάλυση τοῦ ΠΑ.ΣΟ.Κ., κυβέρνηση προσωπικοτήτων κ.ἄ. ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν στὸ λεγόμενο τέλος τῆς Μεταπολίτευσης. Ὅλα αὐτὰ διότι οἱ ἔως τώρα προστάτες του ἔχουν καταλάβει ὅτι ὁ ΓΑΠ, ὁ ὀλίγιστος κατὰ τὸν Γ. Καραμπελιᾶ, δὲν μπορεῖ ἄλλο νὰ διαχειρισθῇ τὴν κατάσταση ποὺ ἐδημιούργησε μὲ τὴν βοήθεια τῶν γνωστῶν καὶ μὴ ἐξαιρετέων ἰμπεριαλιστικῶν κύκλων (Σόρος, Γκόλντμαν καὶ τὰ ἄλλα καλὰ παιδιά). Τὸ ἔργο γιὰ τὸ ὁποῖο ἐπελέγη, ἡ χρεωκοπία καὶ ἡ πώληση τῶν "φιλέτων" ἔχει προωθηθῆ μέχρις ἑνὸς σημείου· τὸ ὑπόλοιπο θὰ κληθοῦν οἱ ἑπόμενοι πρόθυμοι νὰ τὸ ὁλοκληρώσουν. Ἀπὸ τέτοιους, ὁ ἐγχώριος μεταπραττικὸς παρασιτισμὸς διαθέτει ἀρκετούς: ὁ Στ. Μάνος, ὁ Γ. Προβόπουλος, ὁ Ν. Γκαργκάνας, ὁ Λ. Παπαδῆμος, ὁ Φ. Κουβέλης, ὁ Ἀνδρ. Λοβέρδος, ὁ Ἀλ. Παπαδόπουλος, ἡ Μητσοτάκαινα, ὁ Ἀνδρ. Ἀνδριανόπουλος, ὁ Γ. Στουρνάρας, ὁ Γκ. Χαρδούβελης κ.ἄ. εἶναι πανέτοιμοι, ἀρκεῖ νὰ κληθοῦν· πρὸς τὸ παρὸν ἀναμένουν στὸ ἀκουστικό τους, μὲ ἀγωνία καὶ λαχτάρα, γιὰ νὰ μᾶς σώσουν καὶ αὐτοὶ μὲ τὴν σειρά τους… Μέχρι τότε θὰ ἀρκεσθοῦν σὲ δηλώσεις ἑτοιμότητος καὶ πλειοδοσία γλειψίματος πρὸς τὴν ἐγχώρια Κλεπτοκρατία (συγγνώμη, Πλουτοκρατία ἤθελα νὰ πῶ), τοῦ τύπου: "χρειάζονται μέτρα σόκ", "πρέπει νὰ ποῦμε στὸν ἑλληνικὸ λαὸ ὅλη τὴν ἀλήθεια", "βαδίζουμε ὁλοταχῶς πρὸς τὴν χρεωκοπία, διότι τὸ χρέος εἶναι τεράστιο καὶ μὴ ἐξυπηρετήσιμο, ἑπομένως πρέπῃ νὰ κοποῦν μισθοὶ καὶ συντάξεις", κ.ἄ. κατάπτυστα ἀναλόγου περιεχομένου.

Καὶ τὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ. τί θὰ ἀπογίνῃ; Αὐτὸ εἶναι δύσκολο νὰ προβλεφθῇ, διότι ἐξαρτᾶται ἀπὸ πολλοὺς παράγοντες. Τὸ σενάριο τῆς μερικῆς διάλυσης φαντάζει, αὐτὴν τὴν στιγμή, ὡς τὸ πιὸ πιθανό. Ὅμως καὶ αὐτὸ θὰ ἐξαρτηθῇ ἀπὸ τὸ ἐκλογικὸ ποσοστὸ ποὺ θὰ καταφέρῃ νὰ πάρῃ στὶς ἐκλογὲς ποὺ καταφθάνουν ὁσονούπω· τὸ ποσοστὸ αὐτὸ μπορεῖ νὰ δημιουργήσῃ -ἢ ὄχι- τὶς προϋποθέσεις γιὰ τάσεις φυγῆς ἑνὸς δυναμικοῦ ἐθισμένου στὴν λαγνεία τῆς ἐξουσίας, μ’ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται. Κάποιες φωτεινὲς καὶ σπάνιες ἐξαιρέσεις τύπου Σ. Σακοράφα ἔχουν κάνει τὶς ἐπιλογές τους, κατευθυνόμενοι πρὸς τὰ ἀριστερά, ἐνῷ κάποιοι ἄλλοι πιὸ φιλελεύθεροι (τὰ λαμόγια εὐγενικά) θὰ ἀναζητήσουν στέγη κεντροδεξιότερα. Οἱ παραδοσιακοὶ Πασόκοι, ὡς ἀνεπάγγελτοι-ἐπαγγελματίες τῆς πολιτικῆς, θὰ προσπαθήσουν νὰ ἀνασυστήσουν τὴν σοσιαλδημοκρατία, ἐκλιπαρῶντας τοὺς ἄθλιους μεταπράττες καὶ ὑπενθυμίζοντας, μὲ τὴν γνωστὴ δουλικότητα ποὺ τοὺς διακρίνει, τὴν χρησιμότητά τους νὰ "περνᾶνε" ἀντικοινωνικὰ μέτρα, μὲ τὶς μικρότερες τριβές. Κι ἐμεῖς τί κάνουμε; Μᾶλλον παραμένουμε θεατές, ἀδυνατῶντας νὰ ἀντιδράσουμε, σ’ ἕνα ἔργο ποὺ θὰ θέσῃ τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ἐκ νέου στὸν γύψο …

Σχόλια

  1. Ο Αντρέας μετά τον Καραμάν-αλή μας έδωσε το τυρί και μας έσπρωξε με πολλούς τρόπους σε χρέη..
    Άσε φίλε το δίπολο πεθαίνει. Έρχεται η ώρα να κάνουμε λογαριασμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δὲν διαφωνῶ σ' αὐτὸ ποὺ λές. Ἄλλως τε τὸ ὑπαινίσσομαι, παρ' ὅτι δὲν μπορῶ νὰ τὸ ἀποδείξω. Ἐλπίζω νὰ κατάλαβες ὅτι εἶμαι ἐναντίον τοῦ διπόλου. Ὅσο γιὰ τὸν λογαριασμό, δυστυχῶς δὲν θὰ κάνουμε, ἀλλὰ μόνο θὰ πληρώσουμε, παρὰ τὸ ὅτι δὲν φάγαμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΣΤΙΣ 6 ΜΑΪΟΥ