ΙΔΡΥΤΙΚΟ

Ἀγαπητοὶ φίλοι καὶ σύντροφοι τῆς νεοπλατωνικῆς φιλοσοφίας. Σᾶς παρουσιάζω ἕνα προσχέδιο ἱδρυτικῆς διακυρήξεως· ἐννοεῖται ὅτι τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ ὁ τίτλος, τίθενται πρὸς συζήτησιν. Ἀναμένω τὰ σχόλιά σας.

Χίλια πεντακόσια περίπου χρόνια πρίν, κατὰ τὴν λεγομένη ἀποφράδα ἡμέρα τῆς φιλοσοφίας τοῦ 529, ἡ περιώνυμη σχολὴ τῶν Ἀθηνῶν, ἡ πλατωνικὴ Ἀκαδήμεια, διέκοψε -αὐτοκρατορικῇ ἐντολῇ- τὴν λειτουργία της καὶ οἱ τελευταῖοι διδάσκαλοι τοῦ ἑλληνισμοῦ ὡδηγήθηκαν στὴν περσικὴ αὐλή. Πολλοὶ ἐθεώρησαν τὴν χρονικὴ αὐτὴ στιγμὴ ὡς τὴν ληξιαρχικὴ πράξη γεννήσεως τοῦ χριστιανικοῦ Μεσαίωνος· ὅπως προσφυῶς ἐλέχθη, ἡ φιλοσοφία θὰ ἀποτελέσῃ στὸ ἑξῆς ancilla (σ.σ. τῆς Ἰουδαιοχριστιανικῆς) theologiae. Τὸ θλιβερὸ αὐτὸ γεγονὸς δὲν ἐξέσπασε ὡς κεραυνὸς ἐν αἰθρίᾳ, ἀλλὰ ἀπετέλεσε τὴν κορύφωση ἄλλων τριῶν ἀποκρουστικότερων συμβάντων: τῆς δολοφονίας, στὸ πεδίον τῆς τιμῆς, τοῦ Αὐτοκράτορος Ἰουλιανοῦ (Κτησιφών, 363), τῆς εἰσβολῆς βαρβάρων -Οὔνων καὶ Μοναχῶν- στὸ Ἱερὸν Τελεστήριον τῶν Μεγάλων Μυστηρίων (Ἐλευσίς, 396) καὶ τοῦ φρικιαστικοῦ θανάτου τῆς Ὑπατίας ἀπὸ διεστραμμένους Μοναχούς (Ἀλεξάνδρεια, 413)· ἔκτοτε ὁ βίος τῶν Ἑλλήνων θὰ γίνῃ ἀβίωτος (Ἀγόριος Πραιτεξτᾶτος).

Οἱ ἐλάχιστες ἀναλαμπὲς ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν στοὺς χρόνους τῆς βυζαντινῆς δουλείας, μὲ κορυφαία τὴν ἐμφάνιση τοῦ Πλήθωνος, τοῦ φιλοσόφου τοῦ Μυστρᾶ, ἁπλῶς θὰ ὑπενθυμίζουν σ’ ὁλόκληρη τὴν πολιτισμένη (καὶ μή) ἀνθρωπότητα, ὅτι, ἂν καὶ ὁ ὅρος θεωρεῖται νεολογισμός, ὁ Νεοπλατωνισμὸς ἀπετέλεσε, κατὰ τὴν γνώμη μας ἀποτελεῖ ἀκόμη, συστατικὸ στοιχεῖο τοῦ καθόλου Ἑλληνισμοῦ, καθὼς καὶ ἀπαραίτητο ὅρο ὑπάρξεώς του· αὐτὸ διότι:

πρῶτον, συνεκέρασε μὲ ἁρμονικό, ὀρθολογικὸ καὶ ἐκλεκτικὸ τρόπο τὴν φιλοσοφικὴ καὶ θεολογικὴ παράδοση ἀπὸ τὸν ἀρχέγονο Ὀρφικο-διονυσιασμὸ μέχρι τὶς πιὸ ἐκλεπτυσμένες πτυχὲς τῆς συζεύξεως τοῦ κλασσικοῦ πλατωνισμοῦ καὶ τῶν ἐλεατικῶν, πυθαγορικῶν, στωϊκῶν καὶ περιπατητικῶν σχολῶν· μόνον τυχαῖο δὲν ἦταν τὸ γεγονὸς τῆς οἱονεὶ αὐτοεξαφανίσεως τῶν λοιπῶν ἑλληνικῶν φιλοσοφικῶν σχολῶν στὴν αὐγὴ τῆς Ὑστέρας Ἀρχαιότητος· ὁ Πλωτῖνος καὶ οἱ ἐπίγονοί του ἀναμετρῶνται, δίχως νὰ συνδιαλέγωνται, μόνον μὲ τὰ μεσανατολικὰ σωτηριολογικὰ μυστικοθρῃσκευτικὰ ρεύματα (τὶς γνωστές μας κοσμοπολιτικὲς θρῃσκεῖες) διότι ἐθεωροῦσαν ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς κινδυνεύει ἀπ’ τὴν ἐπιθετική τους μανία καὶ τὰ συμπλέγματα κατωτερότητος ἔναντί του, ἀπ’ τὰ ὁποῖα διεκρίνοντο·

δεύτερον, ἀνέδειξε πλῆθος μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι ἐπλήρωσαν εἴτε μὲ ἐξορίες (Πρόκλος, Δαμάσκιος, Συμπλίκιος κ.ἄ.) εἴτε μὲ τὴν ἴδια τους τὴν ζωὴ (Ἰουλιανός, Ὑπατία) τὴν ἐμμονή τους σ’ ἕναν ἐλευθεροπρεπῆ, λιτὸ καὶ αὐθεντικὸ ἑλληνικὸ βίο, ἔστω καὶ στὸ ἀφιλόξενο γιὰ τὴν φιλοσοφία (καὶ τὴν ἐλεύθερη διακίνηση τῶν ἰδεῶν) ἔδαφος τῶν βυζαντινῶν κοσμοπόλεων, διδάσκοντας σ’ ἐμᾶς τοὺς νεωτέρους, ὅτι ἡ φιλοσοφία, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, εἶναι καὶ modus vivendi (τρόπος ζωῆς), καὶ

τρίτον, συνένωσε τὶς λεγόμενες περιφερειακὲς πρὸς τὴν Φιλοσοφία ἐπιστῆμες, ὅπως λ.χ. τὴν Αἰσθητικὴ καὶ τὰ Μαθηματικά, σχεδὸν ἀδιάφορες γιὰ τὰ λοιπὰ φιλοσοφικὰ συστήματα, ὑποτάσσοντάς τες ἀφ’ ἑνὸς στὴν καθολικὴ ἐπιστήμη (δηλ. τὴν Φιλοσοφία), ἀφ’ ἑτέρου συντηρῶντας καὶ ἀναπτύσσοντας περαιτέρω τὰ λεγόμενα ἔνδοξα τοῦ κλασσικοῦ πλατωνισμοῦ, δηλαδὴ τὶς τομὲς στὴν Τέχνη καὶ στὴν Ἐπιστήμη (τὸ καλὸν ὡς κυρίαρχη αἰσθητικὴ κατηγορία στὴν Ἀναγέννηση, ἡ κυριαρχία τῆς Λογικῆς στὶς ἐπιστῆμες, τὰ Πανεπιστήμια κ.ἄ.).

Ἡ ἄνιση μάχη μεταξὺ τοῦ Νεοπλατωνικοῦ κινήματος, ὅπως διεμορφώθη στὴν τελευταία του ἐκδοχὴ ἀπὸ τὸν θεῖο Ἰάμβλιχο, καὶ τῶν ἀνθελληνικῶν καὶ σωτηριολογικῶν κινημάτων τοῦ ρωμαϊκοῦ imperium, εἶχε προβλέψιμο καὶ δυσμενὲς γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ τέλος· ἡ μεταφυσικὴ τοῦ κακοῦ στὴν θεολογία, ἡ κυριαρχία τοῦ αἰσχροῦ (ὡς ἀπαξία τοῦ σώματος) στὴν Τέχνη, ἡ αὐλὴ ἀνατολικοῦ τύπου στὴν πολιτική, ἡ μισαλλοδοξία καὶ ἡ καταδίκη τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν αἱρετικῶν στὶς πυρὲς τῶν λεγομένων Ἱερῶν –δυτικῶν καὶ ἀνατολικῶν- Ἐξετάσεων, ὑπῆρξαν ὀλίγες ἀπ’ τὶς πολλὲς συνέπειες τῆς ἐπικρατήσεως αὐτοῦ τοῦ σκοταδισμοῦ.

Στὴν ἐποχή μας ἐχθρὸ τῆς φιλοσοφίας δὲν ἀποτελεῖ ἡ παραπαίουσα Ἐκκλησία, ἀλλὰ τὸ σύστημα ποὺ τὴν συντηρεῖ· οἱ σημερινοὶ σκοταδιστές (τὰ Μ.Μ.Ε., ἡ πολιτικὴ ἐξουσία καὶ ὁ λεγόμενος ξένος παράγων) δὲν ἔχουν ἀνάγκη τὴν κατ’ ἐξοχὴν μήτρα τοῦ σκοταδισμοῦ, προκειμένου νὰ ἐπιτύχουν στοὺς σχεδιασμούς τους: ἀποβλάκωση τοῦ ἐργαζομένου λαοῦ καὶ τῆς νεολαίας μέσῳ τῆς γενικευμένης ὑποκουλτούρας καὶ τῶν ναρκωτικῶν παντὸς τύπου, ἐπιβουλὴ τῶν συνόρων τῆς χώρας καὶ σχέδια διαμελισμοῦ της (Θρᾴκη, Μακεδονία, Αἰγαῖο), πλήρης διάρρηξη τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ μέσῳ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν νεοφιλελευθέρων συνταγῶν στὴν κοινωνία, πλήρης ὑποβάθμιση τῶν λεγομένων ἀνθρωπιστικῶν (κλασσικῶν) σπουδῶν στὰ Πανεπιστήμια.

Στὴν κατιούσα πορεία ποὺ μᾶς ἐπιφυλάσσουν οἱ πάσης φύσεως σκοταδιστές, ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι Νεοπλατωνικοὶ δὲν πρέπει καί, κυρίως, δὲν δικαιούμαστε νὰ παραμείνουμε ἀπαθεῖς. Εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ ἀγωνισθοῦμε ἔως ἐσχάτων γιὰ τὴν ἀντιστροφὴ τῆς προδιαγεγραμμένης παρακμιακῆς πορείας. Γι’ αὐτὸ συμφωνοῦμε καὶ συγκροτοῦμε αὐτόνομο φιλοσοφικὸ ρεῦμα (Σύνδεσμος φίλων τῆς Νεοπλατωνικῆς φιλοσοφίας Μέγας Ἰουλιανός), καλοῦμε δὲ σὲ συσστράτευση ὅλους τοὺς ὁμοϊδεάτες καὶ σὲ ἀνοικτὸ διάλογο, ὅλους τοὺς πολυθεϊστικοὺς συλλόγους καὶ τοὺς ἀσχολουμένους μὲ τὸ φιλοσοφεῖν.

Σχόλια

  1. ΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΥΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

    Ο μέγας αμφιλεγόμενος της ιστορίας ηγεμών φιλόσοφος της Νεοπλατωνικής σχολής της Ελληνικής κοσμοθεάσεως Ιουλιανός, ετέθη υπό των δολοφόνων του ως σύμβολο οριστικής καθυπόταξης του Ελληνικού φρονήματος ανά τους αιώνες. Πλην οι αιώνες δεν ξέχασαν την Ελληνική καταγωγή της σκέψης, όπως αυτή παρεδόθη κατά την κλασική αρχαιότητα στον άνθρωπο, και στεφάνωσαν τον ήρωα με αμάραντο δόξης στεφάνι, που συμβολίζει την αθανασία του Ελληνικού πνεύματος.

    Η ανίκητη στρατιωτική δύναμη των Ελλήνων είχε ήδη τρωθεί μετά την οριστική ρήξη των αντιπάλων του Πελοποννησιακού πολέμου που υποτίμησαν την Περσική διαβολή. Οι βάρβαρες φυλές ήλπιζαν τώρα ότι θα μπορούσαν να διαφεντεύουν, ότι στο παρελθόν δεν ήταν ικανές να αγγίξουν: το Ελλάνιον φως. Είναι λάθος όμως να νομίζουμε ότι ήθελαν να το σβήσουν, διότι ήδη γνώριζαν την αθάνατη ουσία του.
    Η Αθήνα της δεύτερης επαίσχυντης γι αυτήν συμμαχίας, στην οποία εσύρθη εξαιτίας των αγιάτρευτων πληγών της, εξακολουθούσε να τιμάται σαν σταυροδρόμι και αγορά των πνευματικών ανταλλαγών της σοφίας των Ελλήνων. Δεν θεωρούσε όμως τον εαυτό της ικανό να διαφυλάξει την θεία αυτή Εστία του πνεύματος, αμόλυντη από τις βαρβαρικές επιβουλές, τιμώντας την πλέον με τους απαράμιλλους νόμους της και την ευταξία των πολιτών της. Άλλοι ισχυροί Έλληνες και ελληνίζοντες για αρκετούς αιώνες μέχρι την δολοφονία του Ιουλιανού, φιλοδόξησαν να αναλάβουν αυτό το μεγαλειώδες έργο κατορθώνοντας απλά να αναπαλαιώνουν ότι οι Έλληνες σοφοί έχτισαν τέλεια, δημιουργώντας με ότι καλύτερο υπήρχε στον Ελληνικό κόσμο την Ακρόπολη του πνεύματος, τον Παρθενώνα της ψυχής τους.

    Μέσα σε αυτήν την επώδυνη συντέλεια που σαν το παλιρροϊκό κύμα που κτύπησε εκείνη ακριβώς την εποχή την Αχαϊκή, έπληξε την Αττική χώρα, οι δυο τελευταίου σοφοί της εποχής των ανυπέρβλητων γιγάντων του πνεύματος, που μόνο ερμηνείες της σκέψεις τους μπορεί να τολμά η ανθρωπότητα, για να ανακαλύψει τα μαθηματικά, την φυσική την ιατρική και τις άλλες επιστήμες που θεραπεύουν τους ανθρώπους, απεφάσισαν να δημοσιοποιήσουν την σκέψη των σοφών, μιας και το λίκνο της δεν θα εύρισκε πλέον εσαεί την θαλπωρή σε τούτον τον δοξασμένο από τους πνευματικούς ανθρώπους τόπο, ελπίζοντας ότι κάπου της γης, θα βρίσκει αυτούς που της αξίζουν.

    Μεγάλε Ιουλιανέ! Σίγουρα αν παρατεινόταν η ηγεμονία σου θα ζούσε περισσότερο και η Αθήνα.
    Όμως το τόλμημα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα απεδείχθη πως ήταν αναγκαίο. Σήμερα μετά από δυόμιση χιλιετίες, γνωρίζουμε πλέον καλά πως διεσύρθη, κατεσπατελήθη, μολύνθηκε και διεστράφη το πνεύμα των Ελλήνων σοφών, σαν εμπόρευμα των ανήθικων κερδοσκόπων και των φανατικών δογματολάγνων υποχείριών τους.
    Σήμερα τα βιβλία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη είναι δυνατόν να μελετηθούν σε μια ευρύτερη δημοκρατική κοινωνία και να συζητηθούν οι ιδέες τους όπως τότε στις αγορές της Αθήνας και των άλλων Ελληνικών πόλεων. Δεν ζητούν τον σοφότατο και το άριστο της κλειστής κοινωνίας, αλλά τον ελεύθερο άνθρωπο με το αγαθό πνεύμα. Γιατί αυτός είναι ικανός περισσότερο όλων να κατανοήσει, ότι απλά πρέπει να κατανοηθεί, χωρίς περιπλοκές και αλλοιώσεις που στοχεύουν εξυπηρέτηση φαύλου κράτους, με σκοταδιστική παιδεία καθώς και επιταγές βαρβάρων που νέμονται τις πνευματικές αξίες για να στολίσουν την μιλιταριστική τους βαρβαρότητα.
    Σήμερα είναι ανάγκη πλέον να αγγίξουμε την σοφία των Ελλήνων που μας ακολουθεί παράλληλα στην πορεία μας στον ιστορικό χρόνο, χωρίς να χρειάζεται να γυρίσουμε πίσω.

    Γιατί σ’ αυτήν βρίσκεται το νήμα του ανθρώπινου πολιτισμού, που στις μέρες μας φαίνεται ότι πάλι χάσαμε.

    Ιδιαίτερη ευθύνη έχουν σ αυτήν την έρευνα, όση έχουν την αγαθή τύχη να γνωρίζουν Ελληνικά.

    ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Εὐκλείδη. Ἀκόμη καὶ τὸ ὄνομα δὲν εἶναι τυχαῖο. Συσπειρώνει ἐμᾶς καὶ προκαλεῖ "τρόμο" στοὺς ἐναντίους, κυρίως λόγῳ τῶν ἱστορικῶν συνειρμῶν. Ἐπίσης, μᾶς συνδέει, ἐμᾶς ποὺ βιώνουμε ἕνα ἄθλιο παρόν, μὲ τὸ τρισένδοξο παρελθόν.

    Κ. Στ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εὐχαριστοῦμε γιὰ τὶς εὐχές σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΤΗΝ 7η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ