Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΕΝΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥ

Ρίγη συγκινήσεως προκάλεσε στούς, ἔχοντες ἔστω καὶ ἐλάχιστη εὐαισθησία, συνέλληνες τὸ τραγικὸ τέλος τοῦ Δημ. Χριστούλα, τοῦ 77χρονου συνταξιούχου ποὺ ἔθεσε τέλος στὴν ζωή του στὴν πλατεῖα -σύμβολο τοῦ ἀντι-μνημονιακοῦ ἀγῶνα- τὴν ἑβδομάδα ποὺ μᾶς πέρασε· ἀλλὰ καὶ ἀηδία γιὰ τὴν συντονισμένη ἀντίδραση τοῦ ὑπηρετικοῦ πολιτικοῦ προσωπικοῦ καὶ τῶν ὑπερχρεωμένων Μέσων Μαζικῆς Ἀποβλάκωσης ποὺ φαίνεται, ὅτι ἔχει χάσει κάθε ἐπαφὴ μὲ τὴν διαμορφωμένη -ἀπὸ τὴν ἐνδοτική τους στάση- κοινωνικὴ πραγματικότητα. Μπεγλίτης, Χρυσοχοΐδης, Πρετεντέρης καὶ λοιποὶ ἡμιπαράφρονες ἐκπρόσωποι τῆς ἐγχώριας ἐλιτο-ἀλητοκρατίας συναγωνίστηκαν σὲ ἐμετικὲς δηλώσεις καὶ σχόλια, ἀνάξια ἀναφορᾶς.

Αὐτὸ ὅμως ποὺ πρέπει νὰ ἐπισημανθῇ, πέραν τῆς ἡρωϊκῆς πράξεως αὐτῆς καθ' αὑτὴν καὶ τοῦ αὐτονόητου συμβολισμοῦ της, εἶναι τὰ τελευταῖα γραπτὰ λόγια-παρακαταθῆκες τοῦ ἐκλιπόντος· ἀκούστηκε, γιὰ πρώτη φορά, ἐπισήμως καὶ ὄχι μόνο ἀπὸ κάποιους  "περιθωριακοὺς" κύκλους, ὅπως ἀρέσκονταν νὰ χαρακτηρίζουν ὅλους ὅσοι διετύπωναν τὴν ἄποψη αὐτή, ὅτι στὴν Ἑλλάδα ἄρχει μία κατοχικὴ κυβέρνηση Τσολάκογλου, ἡ ὁποία στερεῖ τὸ στοιχειῶδες δικαίωμα μιᾶς εὐπρεποῦς  ζωῆς στὸν πιὸ ἀδύναμο νὰ ἀντιδράσῃ, κρῖκο τῆς κοινωνίας, στοὺς συνταξιούχους.

Αὐτὴν τὴν στιγμὴ ἀγνοοῦμε, ἐὰν καὶ κατὰ πόσον ἰσχύῃ ἡ φήμη ποὺ θέλει τὸν Ράιχενμπαχ νὰ ἐρωτᾷ τοὺς ὑποτελεῖς του (δηλ. τοὺς "κυβερνῶντες") γιὰ τὸν χρόνο ζωῆς τῶν Ἑλλήνων συνταξιούχων καὶ νὰ διατυπώνῃ τὶς ἀνησυχίες του γιὰ τὴν ἔκταση τοῦ χρόνου αὐτοῦ... Κάποια στιγμὴ στὸ μέλλον ποὺ κατὰ τὴν προσωπική μου γνώμη δὲν θὰ ἀργήσῃ, θὰ δοθοῦν στὴν δημοσιότητα τὰ πρακτικὰ τῶν ἀπαιτήσεων τῶν ἐκπροσώπων τῶν Τοκογλύφων, καθὼς καὶ ἡ ἀντιρρητική (...) τοῦ πολιτικοῦ "μας" κόσμου. Ἀποτελεῖ πάγια πρακτικὴ τῶν ἑκάστοτε κατακτητῶν νὰ "δίνουν" τοὺς ντόπιους συνεργάτες τους, προκειμένου νὰ ἐκτονώνωνται οἱ κατεκτημένοι λαοὶ ἐναντίον τους. Ὁπότε ἂς ἑτοιμάζωνται νὰ δώσουν λόγο (καί) σὲ ἐμᾶς...


Υ.Γ. Ἐὰν εἶχα τὴν τύχη (καὶ τὴν μεγάλη τιμή) νὰ συνομιλήσω μὲ τὸν Δημ. Χριστούλα, θὰ τοῦ ἐπεσήμαινα μὲ ὅλο μου τὸν σεβασμό, ὅτι ἀδικεῖ ἐν ἀγνοίᾳ του τὸν Γ. Τσολάκογλου καὶ δὲν πρέπει νὰ τὸν συγκρίνῃ μὲ τοὺς δωσιλόγους τῶν ἡμερῶν μας. Δὲν θέλω, ἀλλὰ καὶ δὲν ἐπιτρέπω στὸν ἑαυτό μου νὰ ὑπερασπισθῇ τὸν πρῶτο κατοχικὸ Πρωθυπουργό, δὲν μπορῶ ὅμως νὰ μὴν ὑπενθυμίσω τὴν ἄρνησή του νὰ ἀποδεχθῇ ἀφ' ἑνὸς τὸ ἐπιβληθὲν κατοχικὸ δάνειο, ἀφ' ἑτέρου τὸν χωρισμὸ τῆς χώρας μας σὲ τρεῖς οἰκονομικὲς ζῶνες (οἱ σύγχρονοι δωσίλογοι τὶς λένε ΕΟΖ καὶ τὶς προωθοῦν μετὰ μεγάλης χαρᾶς...) ποὺ τοῦ ἐστοίχισαν ἄλλως τε καὶ τήν -δοτή- πρωθυπουργία.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΣΤΙΣ 6 ΜΑΪΟΥ