ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ "ΟΧΙ"

Ἀπογοήτευση καὶ πολλὰ ἐρωτήματα προξένησε στὸν προοδευτικὸ κόσμο ἡ ἀνακοίνωση τῆς συγκρότησης τοῦ μετώπου τοῦ "ΟΧΙ" (ἐνν. στὸ Μνημόνιο) ἀπὸ τὸ ΕΠαΜ, ἀφοῦ ἐνέταξε στὶς γραμμές του, τὴν "Δημοκρατικὴ Ἀναγέννηση" τοῦ πρ. ὑπουργοῦ τοῦ ΠΑΣΟΚ Στ. Παπαθεμελῆ καὶ τοὺς "Οἰκολόγους Ἑλλάδος" τοῦ Κ.Ι. Παπανικόλα, ἐὰν ἀληθεύῃ ἡ προσχώρηση (καί) τοῦ τελευταίου. Γιατί διαφωνοῦμε; 

Ὁ Κωνσταντῖνος Παπανικόλας, κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια ποὺ δραστηριοποιεῖται ἐπὶ τῆς ὁδου Πανεπιστημίου 57, φέρεται ὅτι ἀπασχολεῖ τὸ ὑπαλληλικὸ προσωπικό, στὴν ἐπιχείρησή του "Ὑγεία-Οἰκολογία", μὲ τὸν πιὸ ἐλαστικὸ τρόπο ἐργασίας· προσλαμβάνει καὶ ἀπολύει ἐντὸς δύο μηνῶν, οὕτως ὥστε οἱ ἐργαζόμενοι νὰ μὴν δικαιοῦνται οἰκονομικῆς ἀποζημίωσης. Ἐφαρμόζει, δηλαδή, "πρωτοπορῶντας" γιὰ τὰ ἑλληνικὰ πράγματα, τὶς ἀπαράδεκτες νεοφιλελεύθερες μεθόδους πού, (ὑποτίθεται...) ὅτι ὡς ΕΠαΜ ἀπεχθανόμαστε καὶ θἄπρεπε νὰ καταδικάζουμε.

Ὁ Στέλλιος Παπαθεμελῆς ἐκπροσωπεῖ ὅ,τι πιὸ σκοταδιστικὸ καὶ θρῃσκόληπτο ὑπάρχει στὴν νεοελληνικὴ κοινωνία. Ψηφιζόμενος κατὰ κόρον ἀπὸ τὶς παρεκκλησιαστικὲς ὀργανώσεις τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ὑποστηριζόμενος ἀπὸ τοὺς πιὸ βυζαντινοὺς καὶ ὀπισθοδρομικοὺς κύκλους (λ.χ. Ἄνθιμος κ.ἄ.) ἐπεβλήθη στὸ πολιτικὸ σκηνικὸ κατὰ τὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ '80, ὡς μέλος τῶν κυβερνήσεων τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου, γιὰ νὰ διαγραφῇ ἀπὸ τὸν Κώστα Σημίτη λόγῳ τῶν ἀκραίων θέσεών του γιὰ τὴν ἀναγραφὴ τοῦ θρῃσκεύματος στὶς ἀστυνομικὲς ταὐτότητες, διαφωνῶντας δηλαδὴ μὲ ἕνα στοιχειῶδες δημοκρατικὸ μέτρο. Ἔκτοτε συνεργάσθηκε μὲ τὴν "Νέα Δημοκρατία" καὶ ἵδρυσε τὴν "Δημοκρατικὴ Ἀναγέννηση", κρατῶντας ὅμως μία γενικῶς ἀξιοπρεπῆ πολιτικὴ στάση (βλ. ἀρθογραφία στὴν ἐφημερίδα "Τὸ Παρόν") στὰ ἐθνικὰ θέματα (Μακεδονικό, Κυπριακὸ κτλ), ἀλλὰ παραμένοντας "πιστὸς" στὶς ἄλλες ἀναλύσεις του. Οἱ ἐνστάσεις μας μὲ τὶς θέσεις του ἔγκεινται στὸ πῶς κατανοεῖ τὶς ἀντιθέσεις τοῦ σύγχρονου κόσμου καί, ὡς ἐκ τούτου, γιατί βάλλεται ἡ χώρα μας. Ἐὰν βλέπῃς τὴν Ἑλλάδα ὡς τὴν μοναδικὴ ὀρθόδοξη χώρα στὴν Ε.Ε., ἡ ὁποία βάλλεται ἀπὸ τὶς Τράπεζες τῶν Καθολικῶν καὶ τῶν Προτεσταντῶν, τότε διατυπώνεις ἐκ νέου τὰ ἀνθενωτικὰ δόγματα τῶν Κωνσταντινουπολιτῶν τῶν μέσων τοῦ 15ου αἰῶνος μὲ τὸ γνωστὸ τέλος. Ἐπίσης ἡ ἐναγώνια ἀναζήτηση συμμάχων-προστατῶν (βλ. ἐφ. "Τὸ Χωνί", 22 Ἀπριλίου 2012, σ. 55) δείχνει ὅτι ἀντιλαμβάνεσαι τὶς συμμαχίες σου στὸ ἐξωτερικό, περίπου ὅπως οἱ δωσίλογοι κυβερνῶντες. Ἄλλως τε, ἡ ἐμπειρία τῆς κινεζικῆς COSCO εἶναι τοὐλάχιστον τραγική...

Μία ἀπὸ τὶς κύριες ἀντιθέσεις ποὺ διαπερνοῦν τὸν σύγχρονο κόσμο εἶναι ἡ ἀντίθεση μεταξὺ τοῦ Ἰμπεριαλισμοῦ καὶ τῶν λαῶν ἀνὰ τὸν κόσμο. Ἀναλύοντάς την, ἰδιαιτέρως κατὰ τὴν περίοδο τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων, δὲν πρέπει νὰ διαφεύγῃ τῆς προσοχῆς μας ὅτι τὸ πολυεθνικὸ χρηματοπιστωτικὸ κεφάλαιο καὶ οἱ ντόπιοι ὀλιγάρχες ἔχουν ὡς πρῶτο στόχο τὴν Ἑλλάδα (ὅπως εἶχαν πρὶν ἀπὸ σαράντα περίπου χρόνια τὴν Χιλή, πρὶν  ἀπὸ δέκα χρόνια τὴν Ἀργεντινή κ.ο.κ.), ὄχι λόγῳ τῆς Ἐκκλησίας της -ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως ἔχει τεθῆ ἐκτὸς παιχνιδιοῦ,  λόγῳ τοῦ ὅτι τὸν χειριστικό της ρόλο ἔχουν ἀναλάβει τὰ ΜΜ"Ε"- ἀλλὰ διότι ἡ χώρα μας ἀποτελεῖ τὸ πρῶτο πειραματόζῳο γιὰ τὴν ἀπάνθρωπη πολιτική τους· οἱ ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες ἁπλῶς ἕπονται... Ἑπομένως, τὶς ἱστορικὲς αὐτὲς στιγμὲς δὲν χρειάζονται εὐκαιριακὲς συμμαχίες, ἀλλὰ συμφωνίες ἀρχῶν μεταξὺ ἀνθρώπων, ὀργανώσεων καὶ κομμάτων ποὺ πιστεύουν καὶ ἐλπίζουν στὰ ἴδια πράγματα. Τὸ "Ὄχι στὸ Μνημόνιο" ἀπὸ μόνο του δὲν ἐπαρκεῖ· ἐπιβάλλεται νὰ μιλήσουμε καὶ γιὰ τὸ "Μετὰ τὸ Μνημόνιο" μὲ συνέλληνες ποὺ ἀσπαζόμαστε τὶς ἴδιες περίπου ἀπόψεις καὶ ἔχουμε τὶς ἴδιες κοινωνικὲς καὶ ἐθνικὲς εὐαισθησίες.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΣΤΙΣ 6 ΜΑΪΟΥ