ΟΙ ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΑΤΑΙ

Ἀκολουθεῖ ποίημα τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Κ.Π. Καβάφη, στὸ ὁποῖο στηλιτεύεται ἡ λήθη τῆς γλώσσας μας, σὲ μία ἀποικία τοῦ Τυρρηνικοῦ κόλπου, τὴν Ποσειδωνία, οἱ κάτοικοι τῆς ὁποίας εἶχαν ἐκβαρβαρισθῆ, μιλοῦσαν δηλαδὴ ἄλλη γλῶσσα καὶ αὐτὸ τοὺς ἔκανε δυστυχεῖς· κατὰ τὸν Ἀθήναιο, ἀπ' τὸν ὁποῖον ἐμπνέεται ὁ Ἀλεξανδρινός μας ποιητής: "Ποσειδωνιάταις τοῖς ἐν τῷ Τυρρηνικῷ κόλπῳ, τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆς Ἕλλησιν οὖσιν ἐκβαρβαρῶσθαι Τυρρηνοῖς ἢ Ρωμαίοις γεγονόσι καὶ τὴν φωνὴν μεταβεβληκέναι, τά τε πολλὰ τῶν ἐπιτηδευμάτων, ἄγειν δὲ μιάν τινα αὐτοὺς τῶν ἑορτῶν τῶν Ἑλλήνων ἔτι καὶ νῦν, ἐν ᾗ συνιόντες ἀναμιμνήσκονται τῶν ἀρχαίων ὀνομάτων τε καὶ νομίμων, ἀπολοφυράμενοι πρὸς ἀλλήλους καὶ δακρύσαντες ἀπέρχονται".


Τὴν γλῶσσα τὴν ἑλληνικὴ οἱ Ποσειδωνιᾶται 
ἐξέχασαν, τόσους αἰῶνας ἀνακατευμένοι 
μὲ Τυρρηνοὺς καὶ μὲ Λατίνους κι ἄλλους ξένους. 
Τὸ μόνο ποὺ τοὺς ἔμεινε προγονικὸ 
ἦταν μιὰ ἑλληνικὴ γιορτή, μὲ τελετὲς ὡραῖες,
μὲ λύρες καὶ μὲ αὐλούς, μὲ ἀγῶνας καὶ στεφάνους.
Κ' εἶχαν συνήθειο πρὸς τὸ τέλος τῆς γιορτῆς
τὰ παλαιά τους ἔθιμα νὰ διηγοῦνται
καὶ τὰ ἑλληνικὰ ὀνόματα νὰ ξαναλένε
ποὺ μόλις πιὰ τὰ καταλάμβαναν ὀλίγοι.
Καὶ πάντα μελαγχολικὰ τελείων' ἡ γιορτή τους.
Γιατὶ θυμοῦνταν ποὺ κι αὐτοὶ ἦσαν Ἕλληνες-
Ἰταλιῶται ἕναν καιρὸ κι αὐτοί·
καὶ τώρα πῶς ἐξέπεσαν, πῶς ἔγιναν,
νὰ ζοῦν καὶ νὰ ὁμιλοῦν βαρβαρικὰ
βγαλμένοι -ὢ συμφορά!- ἀπ' τὸν Ἑλληνισμό      

(Α56, 1906)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΣΤΙΣ 6 ΜΑΪΟΥ