Η ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ

Τὸ προσεχὲς Σάββατο 1η Δεκεμβρίου, στὶς 8.00μ.μ., ὁ Διονύσης Παναγιωτόπουλος θὰ παρουσιάσῃ στὸ Φιλοσοφικὸ Ἐργαστήριο "Ἀθηνᾶ Ἐργάνη" (αἴθουσα "Παλαίχθων", Παλλάδος 24-26, πλ. Ψυρρῆ) τὸ βιβλίο τοῦ ἀείμνηστου Δημητρίου Λιαντίνη:

Πολυχρόνιο· Στοὰ καὶ Ρώμη (Ἀθήνα, 2005)

Ὁ Δημήτρης Λιαντίνης προσπαθεῖ νὰ ἀνατάμῃ τὴν φιλοσοφία τῆς Στοᾶς καὶ νὰ τὴν συνδέσῃ -κατὰ τὴν προσωπική μου γνώμη, ὄχι μὲ ἐπιτυχία- μὲ τὸν ἐπελαύνοντα ἐκείνην τὴν περίοδο, Χριστιανισμό. Ὑπάρχουν κοινὰ σημεῖα μεταξὺ τῆς στωϊκῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς Ἐκκλησίας; Βεβαίως καὶ ὑπάρχουν καὶ πολὺ σωστὰ ὁ Λιαντίνης τὰ ἐπισημαίνει, ὅπως λ.χ. ἡ ἀποφυγὴ τῶν παθῶν κ.ἄ., τὰ ὁποῖα ἐντάσσονται στὰ περὶ ἠθικῆς ζητήματα, ὅπως ἄλλως τε κοινὰ σημεῖα ὑπάρχουν καὶ μὲ τὴν Ἀκαδημεία, τὸν Κῆπο, τὸν Περίπατο κ.ο.κ. Λογικό; Βεβαίως, διότι ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶχε δική της ἠθικὴ καὶ ἔπρεπε νὰ βρῇ κατεπειγόντως. Ἀπὸ τὸ σημεῖο αὐτό, ἔως τοῦ νὰ ἰσχυρίζεσαι ὅτι "ἡ ὕστερη Στοὰ συνεργάστηκε μὲ τὸν Χριστιανισμὸ στὴν καταστροφὴ τῆς Ρώμης" (σ. 151) καὶ ὅτι "τὴν Ρώμη τὴν ἐγκρέμισαν τέσσερις Ἑβραῖοι ... ὁ Ἰησοῦς, ὁ Πέτρος, ὁ Παῦλος καὶ ἡ Μαρία" (σ. 152) εἶναι μᾶλλον δεῖγμα ἐπιφανειακῆς ἀναλύσεως τῶν ἱστορικῶν γεγονότων.

Μὲ τὰ ἀνωτέρω, δὲν θέλουμε νὰ παραγνωρίσουμε τὸ τεράστιο ἔργο τοῦ Δ.Λ., ἀλλὰ νὰ προβληματίσουμε καί, κυρίως νὰ προβληματιστοῦμε.

Σχόλια

  1. Η τελευταία παρατήρησή σου πάνω στο κείμενο είναι υπερβολικά περιφραστική, καθώς μεσολαβούν αρκετές γραμμές... Ο Λ. δεν κάνει ιστορική ανάλυση αλλά ηθική και φιλοσοφική. Ο λόγος του είναι πρωτοποριακός για τα ελλαδικά δεδομένα του 1987 και υπό το πρίσμα του πρόωρου θα πρέπει να εξετάζεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πρωτοποριακὸς εἶναι ὄντως καὶ τὸ δέχομαι, ἀλλὰ τὸ ἱστορικὸ μὲ τὸ φιλοσοφικὸ δὲν (πρέπει) νὰ διΐστανται. Παρ' ὅλο ποὺ δὲν μπορῶ νὰ ἀποδεχθῶ, ὅτι μία σχολὴ "προετοίμασε" τὴν νίκη τῆς Ἐκκλησίας, ὁ σεβασμός μου στὸ πρόσωπο τοῦ Λιαντίνη εἶναι δεδομένος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνώ με τα λεγόμενά σου. Ο Λ. μας είναι πολύτιμος, αν όχι για τον εκφραστικό πλούτο του λόγου του και μόνο, τότε σίγουρα επειδή γνώριζε την ελληνική και ευρωπαϊκή γραμματεία, αλλά και λόγω της πορείας που ακολούθησε από την παραδοσιακή ελληνική ύπαιθρο στις γερμανικές ακαδημίες, αποφεύγοντας την ελλαδική εκπαιδευτική θολούρα, πορείας που του χάρισε μια διαυγή αντίληψη της ελλαδικής πραγματικότητας. Oι αναφορές του Λ. στην ελληνική αρχαιότητα και η κριτική του επάνω στα εκπαιδευτικά και κοινωνικά θέματα της εποχής μας είναι χρησιμότατες, οι δε ερμηνείες του στους μύθους της Οδύσσειας (στην Γκέμμα) χρήζουν αναγνώσεως από όλους τους ελληνόθρησκους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΤΗΝ 7η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ