ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟΞΟ

Ἡ συντεταγμένη προσπάθεια τῶν τριῶν κυβερνώντων νὰ πείσουν, ὅτι ἀποτελοῦν ἑνιαῖο πολιτικὸ συνασπισμό, ὑπὸ τὸν βαρύγδουπο ὅρο "συνταγματικὸ τόξο", προσφέρει στὴν Χρυσῆ Αὐγὴ ἀναπάντεχη δημοτικότητα (καὶ αὔξηση τῶν ποσοστῶν της...), καθὼς ὁ ἑλληνικὸς λαὸς τὴν "βλέπει", ὡς τὴν δύναμη ἐκείνη ποὺ ἀντιτίθεται στὴν σχεδιαζόμενη καταστροφὴ τῆς χώρας μας, ἀπὸ τὴν Τρόικα ἐσωτερικοῦ.

Οἱ φωνὲς τοῦ Ἡλιόπουλου "ρὲ ξεφτυλισμένοι", στὴν προχθεσινὴ συζήτηση στὴν Βουλή, βρίσκουν πολλοὺς ἀποδέκτες, ἀφοῦ ὅλοι γνωρίζουν ὅτι ὁ κυβερνητικὸς συνασπισμὸς ἀποτελεῖται ἀπὸ τρία -δῆθεν ἑτερόκλητα- κόμματα, τὰ ὁποῖα ὅμως συγκλίνουν στὸ ἴδιο ἀπαράδεκτο καὶ  ἀντικοινωνικὸ νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα τῆς λιτότητας, τῶν ἰδιωτικοποιήσεων, τῶν κοινωνικῶν περικοπῶν, τῆς ἐθνικῆς ὑποτέλειας καὶ τῆς ἄγριας καταστολῆς.

Ὁ φασισμὸς μπορεῖ νὰ εἶναι (καὶ εἶναι) ἀπαράδεκτο καὶ ἐπικίνδυνο πολιτικὸ φαινόμενο, ἀποτελεῖ ὅμως ἐπιγέννημα τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Ἰμπεριαλισμοῦ καὶ δὲν ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὶς πολιτικὲς δυνάμεις ποὺ μᾶς ἔφεραν ἐδῶ καὶ ποὺ τώρα ἀγωνίζονται γιὰ νὰ μᾶς "σώσουν". Ὁ λαϊκισμὸς τῶν φασιστικῶν κομμάτων βρίσκει -δυστυχῶς- ἀνταπόκριση στὰ ἐξαθλιωμένα λαϊκὰ στρώματα, ἐκεῖ ποὺ δὲν τολμοῦν νὰ ἐμφανισθοῦν οἱ κυβερνητικοὶ ἑταῖροι. Καὶ εἶναι αὐτὰ τὰ λαϊκὰ στρώματα, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ διακρίνουν τὴν πραγματικὴ ὑφὴ τοῦ φασισμοῦ, νὰ δοῦν τί κρύβεται πίσω ἀπὸ τὸν λαϊκιστικό του λόγο, δηλαδὴ τὴν πιὸ ἄγρια καὶ κτηνώδη πολιτικὴ ἔκφραση τοῦ μεγάλου Κεφαλαίου.

Δυστυχῶς (καί) ὁ Γιάννης Δραγασάκης δὲν στάθηκε στὸ ὕψος του καὶ δὲν κατάφερε νὰ ἀναδείξῃ τὴν ἀριστερὴ ἀντιμετώπιση τοῦ φασιστικοῦ φαινομένου. Ἡ Ἀριστερὰ δὲν πρέπει νὰ ἀγωνιᾷ γιὰ τὸ ἐὰν συμπεριλαμβάνεται (σ.σ. ἀπὸ τὸ Σύστημα)  στὸ ψευδώνυμο συνταγματικὸ ἢ δημοκρατικὸ τόξο (μαζὺ μὲ τὴν ΝΔ, τὸ Πα.Σο.Κ. καὶ τὴν Δημ.Αρ), διότι ἐπιβάλλεται νὰ εἶναι, αὐτὸ ποὺ ἦταν κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Μεσοπολέμου, δύναμη ἀνατροπῆς καὶ ρήξης μὲ τὸ Σύστημα ποὺ παράγει (καὶ ἔχει ἀνάγκη) τὸν φασισμό. Ἀντιθέτως, ἐπιβάλλεται νὰ ὑπερτονίζῃ τὴν διαφορετικότητά της καὶ νὰ καταδεικνύῃ τὸν πραγματικὸ ρόλο τοῦ φασισμοῦ, δηλαδὴ τὴν ἐναλλακτικὴ δύναμη ἐξουσίας ἐντὸς τοῦ Συστήματος, τὸν ὁποῖον "ἐμφανίζει" ἡ Ὀλιγαρχία, ὅταν νοιώσῃ νὰ ἀπειλῆται ἡ ἀσύδοτη ἐξουσία της, ἀπὸ τὴν Ἀριστερά. 

Σχόλια

  1. Τίμαιε, η κρίση σου είναι μάλλον θολωμένη από την υποστήριξή σου στον σύριζα. Αν κρίνουμε τα γεγονότα ψύχραιμα, βγάζουμε τα αντίθετα συμπεράσματα από αυτά που έβγαλες.

    Πρώτον, η κόρη του Δραγασάκη συνελήφθει (και προφυλακίστηκε) πριν μερικά χρόνια σε διαμέρισμα-γιάφκα, ανάμεσα σε όπλα και ναρκωτικά. Ο αποτυχημένος πατέρας Δραγασάκης, συνεχίζει να 'καριερίζεται' στους κύκλους της πολιτικής ελίτ ανενόχλητος, επειδή η μεταπολιτευτική και ιδιωτεύουσα κοινωνία μας δεν ενδιαφέρεται για τις βασικές ιδότητες των πολιτικών της και αν το κάνει, το κάνει είτε όταν της το υποδεικνύουν άλλοι, ή για τους δικούς της, απίθανους και αστείους λόγους. Ο ακατάλληλος για πολιτικός Δραγασάκης, επιβεβαιώνει αυτούς που μιλάνε στα θυμικά του κορεσμένου από ακροαριστερή προπαγάνδα λαού, για "στελέχη της μεταπολίτευσης, ανατροφείς ναρκομανών, τρομοκρατών και μισελλήνων".

    Δεύτερον, ο Ηλιόπουλος ήταν όντως χλευαστικός. Είναι όμως η πρώτη φορά που ειρωνίες ακούγονται στην αίθουσα συνεδριάσεων; Όχι. Στην αίθουσα συνεδριάσεων ακούγονται συχνά και προσβολές και ύβρεις, με την αριστερά ιδιαίτερα (βλ. Αλαβάνο) να έχει δημιουργήσει σχολή πεζοδρομιακού λόγου. Ο κοσμάκης, που έχει ακούσει τα χειρότερα εκεί μέσα, γελάει με τον στημένο Δραγασάκη που αγανάκτησε με το 'μίστερ' και το 'σούπα'. Με τον Δραγασάκη όρθιο να επαναλαμβάνει "σταμάτα να μιλάς" και "να έρθει ο φρούραρχος", ο κοσμάκης αρχίζει να αναρωτιέται αν όντως υπάρχει κάποια χούντα εδώ, κι αν αυτή έχει καταφέρει με κάποιο τρόπο να ανέλθει στο προεδρείο της Βουλής.

    Τρίτον, εδώ υπάρχει de facto υπονόμευση της θεσμοθετημένης πολυφωνίας από αυτούς που υποθετικά την υπερασπίζονται. Από τη στιγμή που η χ.α μπήκε στη Βουλή, οφείλουν να την αντιμετωπίζουν θεσμικά με τους ίδιους όρους. Αντί αυτού, αμέσως μετά τις εκλογές αποκλείουν τον αντίστοιχο του Δραγασάκη αντιπρόεδρο της χ.α. Επιμένουν αίρωντας άμεσα την βουλευτική ασυλία χρυσαυγιτών, την ίδια στιγμή που ψηφίζουν ασυλία για τα 'αστέρια' της αριστεράς (Τσατσόπουλος, Δούρου, Κανέλλη). Βάζουν έτσι την υπογραφή τους στην αντικοινοβουλευτική ρητορεία της χ.α. Το μέρος του λαού που ψήφισε χ.α αντιλαμβάνεται τον αποκλεισμό και πολώνεται ακόμα περισσότερο, ενώ όλοι εκείνοι (και είναι πάρα πολλοί) που θεωρούν την αριστερά -το λιγότερο- συνυπεύθυνη για την κατάντια της Μεταπολίτευσης, κάνουν το κρίσιμο βήμα και συρρέουν στη χ.α.

    Τέταρτον, δεν γίνεται να παραβλέψουμε την αφορμή για όλα αυτά, που είναι το λεγόμενο 'αντιρατσιστικό' νομοσχέδιο. Ένα νομοσχέδιο ποινικοποίησης της έκφρασης, εκτός του ότι είναι κάτι πρωτοφανές στα χρονικά της κοινοβουλευτικής πολυφωνίας, είναι πολύ 'βαρύ' για να επιβάλλεται από μειοψηφίες (πασοκ, δημαρ) και ανευθυνοϋπεύθυνους που δεν ψηφίστηκαν ποτέ (Ρουπακιώτης). Ο Μιχαλολιάκος βγαίνει στα παράθυρα ξεφωνίζοντας κάποιες κυριολεκτικά ανήκουστες διατάξεις του, και ο κοσμάκης μαθαίνει πως οι κυβερνήτες του κύρηξαν την Ελλάδα... κράτος πολυεθνικό. Εν μέσω πτώχευσης, ξέφραγου αμπελιού και καλπάζπουσας εγκληματικότητας, οι Απόστολοι αυτοί του Κοσμοπολιτισμού έχουν βαλθεί να συμμορφώσουν τις λαϊκές μάζες με τις αξίες τους, πέρα από κάθε λογική, πέρα από κάθε πραγματικότητα.

    Πέμπτον, για τα περί "παραγωγής του φασισμού από το σύστημα". Καταρχήν οι χρυσαυγίτες δεν δηλώνουν φασίστες αλλά εθνικιστές ή εθνοκοινωνιστές και αυτό εμπίπτει σε μια γενικότερη περί όρων συζήτηση. Έπειτα, οι αριστερές θεωρίες περί 'συστήματος', πέρα του ότι βασίζονται σε αμφίβολες παραδοχές (π.χ το ότι η χ.α αποτελεί γέννημα της οικονομικής κρίσης), είναι πολύ περίπλοκες για να ακουστούν στην τρέχουσα πραγματικότητα. Η χ.α μιλάει στον κόσμο απλά και προσφέρει χειροπιαστές λύσεις, για προβλήματα που το κυρίαρχο στην χώρα μας σύστημα προκαλούσε και συντηρούσε για τριάντα και πλέον χρόνια. Η προσπάθεια 'συστημοποίησης' της χ.α, τουλάχιστον όταν αυτή προέρχεται εξ αριστερών, δεν πείθει. Αν μη τι άλλο, αν σήμερα μιλάμε για κυβέρνηση Σύριζα, το κάνουμε λόγω ενός και πλέον εκατομμυρίου τέως ψηφοφόρων του πασοκ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα επεκταθώ αποκλειστικά πάνω στην πρώτη σου παράγραφο, για να σου δείξω που λαθεύεις.

    Δημοσιογράφος (Τράγκας) παίρνει συνέντευξη από τον πρόεδρο της χρυσής αυγής και ρωτάει: "Οι χ/αυγίτες πιστεύετε στην Δημοκρατία;". Ο Μιχαλολιάκος δίνει μια 'περίεργη' για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα απάντηση-ερώτηση: "Τι εννοείτε λέγοντας Δημοκρατία;". Εκ πρώτης όψεως φαίνεται σαν πολιτικός ελιγμός και υπεκφυγή κάποιου που δεν πιστεύει στην Δημοκρατία, όμως εν τη ρύμη τού λόγου βλέπουμε πως η απόκριση Μ/λιάκου είναι μάλλον καίρια: "Είναι Δημοκρατία η βουλευτική ασυλία;". Ο Μ/λιάκος κάνει κι άλλες τέτοιες παρατηρήσεις που αφορούν τον χαρακτήρα του κοινοβουλευτισμού μας, ο οποίος μέχρι τώρα δεν αμφισβητήθηκε ποτέ δημοσίως από αρχηγό κοινοβουλευτικού κόμματος. Και φυσικά, η βουλευτική ασυλία δεν είναι Δημοκρατία, καθώς αναιρεί την βασική αρχή της Ισονομίας. Αλλά ακόμα κι αν αποδεχτούμε την νομική διαφοροποίηση του βουλευτή έναντι του απλού πολίτη, έρχονται οι ίδιοι οι βουλευτές και εφαρμόζουν ανάμεσά τους, την βουλευτική ασυλία επιλεκτικά! Καταλήγουμε πως η β. ασυλία είναι εργαλείο που χρησιμοποιείται από μια καθεστηκυία τάξη αρχόντων, για να αποκτούν ατιμωρησία. Όμως, μισό λεπτό - ούτε η ύπαρξη 'καρτέλ' πολιτικών ανήκει στην Δημοκρατία. Ναι, αυτό το ξέρουμε ήδη από τα γνωστά 'τζάκια', πλέον όμως δεν υπάρχει ο δικομματισμός για να μας καθησυχάσει.

    Η αμέσως επόμενη ερώτηση που προκύπτει στον μέσο πολίτη είναι "Τι από αυτά που μας επέβαλλαν ως πολίτευμα είναι Δημοκρατία;". Η μεθεπόμενη ερώτηση είναι "Μήπως ο διαβόητος φασίστας Μ/λιάκος είναι δημοκράτης και αν ναι, τότε τι είναι οι υπόλοιποι;". Αυτές οι ερωτήσεις γίνονται σήμερα από πάρα πολύ κόσμο, και η αριστερά δεν κάνει τίποτα για να τις σταματήσει, για την ακρίβεια κάνει ό'τι μπορεί για να τις επιβεβαιώσει. Δεν θα ήταν λάθος αν λέγαμε πως η αριστερά δεν έχει καταλάβει καν, πως με αφορμή (και όχι αιτία) την οικονομική χρεωκοπία του Μεταπολιτευτικού καθεστώτος 'άνοιξε ο ασκός' των μεγάλων ερωτήσεων και των θεμελιακών αμφισβητήσεων. Δεν το έχει καταλάβει, ίσως επειδή παραμένει προσηλωμένη στο ίδιο πρόγραμμα από τον Μάη του 68 μέχρι σήμερα; Αλλά αν η αριστερά είναι τόσο συντηρητική, γιατί αποκαλείται αριστερά; Κάπως έτσι έρχεται η χ.α να αμφισβητήσει πειστικότατα μέχρι και την φύση της ελλαδικής αριστεράς. Και σε μια εποχή όπου τα απομεινάρια της Μεταπολίτευσης ψάχνουν ακόμα τα "λεφτά υπάρχουν" μέσω του ενός ή του άλλου Παπανδρέα, έρχεται ο υποτιθέμενος ολοκληρωτισμός να μιλήσει για θέσπιση δημοψηφισμάτων, άρση βουλευτικής ασυλίας, τσεκούρωμα των βουλευτικών μισθών, κατάργηση κρατικής φρούρησης πολιτικών, εθνική παραγωγή και νόμισμα, απέλαση λαθρομεταναστών, επιστροφή Ελλήνων στην ύπαιθρο κτλ.

    Άρα, η αύξηση των ποσοστών της χ.α δεν έχει πολλά να κάνει με αντίδραση στο λεγόμενο 'συνταγματικό τόξο', αλλά με κοινωνικά αιτήματα που παρέμεναν ανικανοποίητα (πχ. ασφάλεια) και με θεσμικά προβλήματα που παρέμεναν άθικτα. Ούτε και η ύπαρξη της χ.α αποτελεί επιγέννημα της κρίσης (με αποκλειστικά οικονομικούς όρους), αφού η εκλογική της βάση αποτελείται από όσους ήταν φτωχοί και πριν την κρίση, αλλά και διαπερνά το εκλογικό σώμα οριζοντίως (βλέπουμε πχ. χ/αυγίτες εξαιρετικά ευκατάστατους του πρωτογενή τομέα που δεν έχουν πτωχεύσει από την κρίση). Είναι πολύ σημαντικό να μπορέσουμε να διακρίνουμε ανάμεσα στην φτωχοποίηση του λαού και την ηθική και εθνική χρεωκοπία του Μεταπολιτευτικού καθεστώτος: το φαινόμενο Χρυσή Αυγή είναι αποτέλεσμα της δεύτερης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλλίμαχε πλατειάζεις ἄνευ λόγου, ἀναμασῶντας τὴν χρυσαυγίτικη νοοτροπία. Ὁ σκοπὸς τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ δὲν ἦταν νὰ ἐκθειάσῃ τὸν ΣύΡιζΑ ἢ νὰ κατακρίνῃ τὴν Χ.Α., ἀλλὰ νὰ ἐπισημάνῃ στὴν Ἀριστερά (σ.σ. στὸν Δραγασάκη) τὴν παγίδα τοῦ λεγομένου "συνταγματικοῦ τόξου". Λυπᾶμαι ποὺ δὲν τὸ κατάλαβες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ φοβάμαι, Τίμαιε, πως ο Δραγασάκης έχει το 99% του Συντάγματος ήδη γραμμένο στα παλαιότερα των υποδημάτων του, οπότε και δεν χρειάζεται τις επισημάνσεις σου. Θα έπρεπε να γνωρίζεις πως στις συνιστώσες (π.χ 'αριστερή ενότητα') του μορφώματος του οποίου την προπαγάνδα αναμασάς, υπάρχει εγγράφως διατυπωμένη, ως θέση, η αλλαγή του πολιτεύματος. Ο Δραγασάκης και ο κάθε περιθωριακός του συναφιού του, απλώς συμβιβάζεται με το υπόλοιπο 1%, που τον νομιμοποιεί τυπικά να αντιμετωπίζει τους 'εχθρούς' του από θέση θεσμικής ισχύος. Μια τέτοια 'εχθροπραξία' ήταν αυτή που παρακολουθήσαμε στην Βουλή.

    Αλήθεια λες, ωστόσο, στο ότι το 2ο κόμμα σύριζα δεν μπορεί να συσχετίζεται με πολιτικά πτώματα, σε δικής τους εμπνεύσεως 'τόξα'. Πόσο μάλλον όταν, από τα ίδια πτώματα έχει τραφεί για να γίνει 2ο κόμμα! Η δική τους βέβαια αιτιολογία της αποστασιοποίησης (την οποία αναμασάς εσύ) συνοψίζεται στους παρακάτω 2 λόγους (αντιγράφω από το dea.org):
    "α) Επειδή οι δυνάμεις του μνημονίου ευθύνονται για την ενίσχυση των νεοναζί, είτε έμμεσα λόγω της μνημονιακής καταστροφής, είτε άμεσα με την απροκάλυπτη ανοχή/στήριξη της δράσης τους.
    β) Γιατί κάτι τέτοιο θα ενίσχυε το «αντισυστημικό» προφίλ των νεοναζί στη λογική ότι απέναντί τους βρίσκεται όλο το πολιτικό φάσμα."
    Όπως βλέπεις, ο β) λόγος που το σύριζα αποφεύγει να ταυτιστεί με τις δυνάμεις του μνημονίου, δεν έχει να κάνει με τον σύριζα. Απομένει λοιπόν ως μοναδική αιτία το α), το οποίο στα δύο προηγούμενα μου μυνήματα προσπάθησα φιλοτίμως να σου εξηγήσω γιατί ΔΕΝ ισχύει, για να εισπράξω την απάντηση πως "πλατειάζω άνευ λόγου". Λυπάμαι με τη σειρά μου που δεν το κατάλαβες, όπως λυπάμαι και για όλα αυτά που δεν κατάλαβες για να φτάσεις να μην καταλαβαίνεις αυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΤΗΝ 7η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ