ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ

Οἱ πρόσφατες ἐξελίξεις στὴν Κριμαία καὶ ἡ ἀνοχή, οὐ μὴν καὶ ἀνοικτὴ ὑποστήριξι, τῶν δυτικῶν ἰμπεριαλιστικῶν δυνάμεων στοὺς Οὐκρανοὺς νεοφασῖστες ἀναδεικνύουν ἀφ' ἑνὸς τὴν ὑποκρισία τῆς ἀμερικανικῆς Νέας Παγκόσμιας Τάξης, ἀφ' ἑτέρου τὸν κυνισμὸ τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ἀντιφασιστικὸ "ὁπλοστάσιο" ἐξαντλεῖται στὴν ὁλοκληρωτικὴ ταύτισι φασισμοῦ καὶ ἀντισημιτισμοῦ.

Εἶναι γνωστό, ὅτι μόνο τὸ γερμανικὸ ἐθνικοσοσιαλιστικὸ κόμμα εἶχε ἀμιγῶς ἀντισημιτικὰ χαρακτηριστικὰ κι ἐδημιούργησε τὰ ζοφερὰ στρατόπεδα συγκέντρωσης Ἑβραίων (καὶ ὄχι μόνο) κατὰ τὴν περίοδο ποὺ ἄσκησε τὴν κυβερνητικὴ ἐξουσία στὴν Γερμανία. Στὶς ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες ποὺ κατέλαβαν τὴν ἐξουσία οἱ Φασῖστες, ἐξέχοντα μέλη τῶν ἑβραϊκῶν κοινοτήτων ὑπῆρξαν καὶ μέλη τῶν κομμάτων αὐτῶν· ὁ Ν. Πουλαντζᾶς στὸ μνημειῶδες ἔργο του Φασισμὸς καὶ δικτατορία (Θεμέλιο, 2006) μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι τὸ ποσοστὸ τῶν ἰταλο-ἑβραίων στὸ ἰταλικὸ φασιστικὸ κόμμα αὐξήθηκε στὸ 8% κατὰ τὴν περίοδο τῆς φασιστικῆς διακυβέρνησης, ἀπὸ 2% ποὺ ἦταν πρίν.

Τὸ πρόβλημα τῶν νεοναζιστικῶν μορφωμάτων εἶναι ἡ ἀπόρριψι τῆς ἑτερότητος σὲ ὁποιαδήποτε μορφή της καὶ ἡ ταύτισι τοῦ ὁποιουδήποτε "μεγάλου ἄλλου" μὲ τὸ ἀπόλυτο κακό· ὁ ἀσιάτης ἢ ὁ ἀφρικανὸς μετανάστης στὴν σύγχρονη Ἑλλάδα (καὶ στὴν Εὐρώπη), ὁ ἑβραῖος στὴν Γερμανία τοῦ μεσοπολέμου ὡς ὑπεύθυνος γιὰ ὅλα τὰ δεινά της, ὁ "τρομοκράτης" Παλαιστίνιος στὸ σύγχρονο Ἰσραήλ, ὁ κομμουνιστὴς στὴν Ἰταλία τοῦ Μουσολίνι, ἀποτελοῦν τὶς μερικὲς ἐκφράσεις τοῦ ἀπολύτου αὐτοῦ κακοῦ, θεωρητικὴ μήτρα τοῦ ὁποίου (ὅπως καὶ παντὸς ὁλοκληρωτισμοῦ κατὰ τὸν Κ. Γιούνγκ) ὑπῆρξε ἡ πρώτη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἐταύτισε τὸ ἀπόλυτο κακὸ μὲ τὸν ἐθνικὸ κόσμο ἢ εἰδωλολατρικό, ὅπως ἀρεσκόταν νὰ τὸν ὀνομάζῃ.

Τὸ πρόβλημα ἑπομένως τοῦ ἀντι-φασισμοῦ δὲν εἶναι ἰδεολογικὸ γιὰ τὴν νεοφιλελεύθερη δεξιά, ὅπως εἶναι γιὰ τὴν Ἀριστερά, ἀλλὰ μία σημαία εὐκαιρίας, τὴν ὁποίαν ἀνεμίζει μόνο ὅταν θίγωνται τὰ συμφέροντά της, ὅπως λ.χ. τὰ ἐκλογικὰ ποσοστὰ τῆς ΝΔ ἀπὸ τὴν Χρυσῆ Αὐγὴ ἢ τὰ γεωπολιτικὰ συμφέροντα τῶν δυτικῶν Ἰμπεριαλιστῶν στὴν Οὐκρανία σήμερα. Ὅπως πολὺ εὔστοχα σημειώνει ὁ Γ. Τσίπρας στὸν Δρόμο τῆς Ἀριστερᾶς ("Ἡ λογικὴ ἀνάποδα", σ. 15, Σάββατο, 3 Μαΐου): "δὲν ὑπάρχει πιὸ καθαρὴ ἐκδήλωσι τῆς ὑποκρισίας τοῦ ἀντι-"ἀντισημιτισμοῦ" ποὺ ἐκπορεύεται ἀπὸ ὡρισμένα δυτικὰ κέντρα. γνωρίζαμε, ὅτι αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦν "ἀντισημιτισμὸς" αὐτὰ τὰ κέντρα, δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἀντίθεσι σὲ πολιτικὲς τοῦ Ἰσραήλ". 

Ἂς εἶναι λοιπὸν πιὸ προσεκτικοὶ μὲ τὴν ὑποκριτική τους μικρο-πολιτικὴ καὶ τὶς δημοκρατικές τους δῆθεν εὐαισθησίες· ὅσο γιὰ τὴν Ἀριστερὰ, ὀφείλει νὰ ἀναδείξῃ τὸ πόβλημα στὴν οὐσία του καὶ νὰ μὴν χαρισθῇ σὲ κανέναν.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΣΤΙΣ 6 ΜΑΪΟΥ