ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΣ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ)

ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ

Ὁ προσεκτικὸς ἀναγνώστης θὰ παρατηρήσῃ τὴν ἐπιμονή μου στὴν λαϊκὴ ὑποστήριξη, τὴν ὁποίαν ἐπιτυγχάνει τὸ φασιστικὸ κόμμα, κατὰ τὴν λεγομένη περίοδο τῆς διαδικασίας τοῦ ἐκφασισμοῦ[1]· τὴν περίοδο αὐτή –συμβολικά- θὰ μπορούσαμε νὰ ὀνομάσουμε καὶ “Δημοκρατία τῆς Βαϊμάρης”. Σήμερα βιώνουμε τὶς συνέπειες μιᾶς ἑλλαδικῆς Βαϊμάρης, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνῃ -κατὰ τὴν γνώμη μου ὄχι- ὅτι θὰ ὁδηγηθοῦμε στὰ ἴδια ἀποτελέσματα, παρὰ τὸ ὅτι οἱ ἀντιστοιχίες εἶναι πολλὲς καὶ σκανδαλιστικές: ἡ μεγάλη σὲ ἔκταση μεσαία τάξη, ἡ μετακίνηση τῆς ὁποίας, σὺν τοῖς ἄλλοις, καθορίζει καὶ τὸ ἑκάστοτε ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα, τὸ ἰσχυρὸ αὐτὴν τὴν στιγμὴ ἐθνικοσοσιαλιστικὸ κόμμα, οἱ ἐθνικὲς ταπεινώσεις ἀπὸ τὶς ληστρικὲς δανειακὲς συμβάσεις καὶ τὶς στρατιωτικὲς ὑποχωρήσεις στὴν γεωπολιτικὴ σκακιέρα, ἡ συνεχὴς καλλιέργεια ἑνὸς ὑπαρκτοῦ, πλὴν ὅμως  ὑπερμεγεθυμένου ἐχθροῦ, ποὺ ἀπειλεῖ τὴν κοινωνία καὶ τὴν χώρα, κυρίως ἀπὸ τὰ ἐξωνημμένα ΜΜ”Ε”, ὡς ἑνιαίου καὶ ὄχι διχασμένου “Μεγάλου Ἄλλου”[2] (οἱ Ἑβραῖοι στὴν Γερμανία τῆς Βαϊμάρης, οἱ Μετανάστες στὴν σημερινὴ Ἑλλάδα) κ.ἄ. Εἶναι γεγονός, ὅτι κατὰ τὴν περίοδο ποὺ ὁ φασισμὸς σταθεροποιεῖται στὴν ἐξουσία, “καθαρίζονται” ἀπὸ τὶς γραμμές του τὰ πιὸ ριζοσπαστικὰ στοιχεῖα· ἡ “νύχτα τῶν μεγάλων μαχαιριῶν” τοῦ 1934 καὶ οἱ δολοφονίες τῶν Ραὶμ καὶ Γκ. Στράσερ, οἱ ὁποῖοι ἀπαιτοῦσαν μία δεύτερη ἐπανάσταση, ὅπως ἔλεγαν ἀντικαπιταλιστική, ἐξηγοῦν ἐπακριβῶς, τὸ τί κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴν ρητορικὴ τῆς πρώτης περιόδου.

Τὴν περίοδο αὐτὴ σημειώνεται ὁ πλήρης “ἐναγκαλισμὸς” μεταξὺ τῆς Πλουτοκρατίας καὶ τοῦ φασισμοῦ, καθώς, ἀπαλλαγμένος ὁ τελευταῖος ἀπὸ τὰ βαρίδια τῆς προεκλογικῆς συνθηματολογίας, μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθῇ γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν συμφερόντων της. Εἶναι γεγονὸς ὅτι οἱ Ὀλιγάρχες τοῦ πλούτου βολεύονται περισσότερο μὲ τὴν ἀντιπροσωπευτικὴ δημοκρατία, μὲ τὴν ὁποίαν ἔχουν βρεῖ τοὺς διαύλους ἐπικοινωνίας καὶ δὲν πολυθέλουν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν ἐκτροπή. Ὅμως, ἡ ροὴ τῶν πραγμάτων εἶναι τέτοια, ποὺ θὰ ἀναγκασθοῦν νὰ συνεργασθοῦν μεταξύ τους, καθώς, πρῶτον: τὸν προτιμοῦν ἀπὸ τὸ ἀντίπαλον δέος (λ.χ. μία κυβέρνηση τῆς Ἀριστερᾶς) καί, δεύτερον: ὁ φασισμὸς εἶναι πιὸ συνεργάσιμος στὴν ἀναπαραγωγὴ τοῦ Κεφαλαίου καὶ ἐγγυᾶται τὴν μέγιστη κερδοφορία του μέσῳ τῶν μεθόδων ποὺ τὸ Κεφάλαιο θέλει νὰ ἐπιβάλλῃ (ἐντατικοποίηση τῆς ἐργασίας στὸ μέγιστο, ἀπαγόρευση τῶν ἀπεργιῶν, κινητοποιήσεων, διαμαρτυριῶν κ.λπ.).

Στὴν καθ’ἡμᾶς Βαϊμάρη· τὸ πολιτικὸ σύστημα ἔχει καταρρεύσει, λόγῳ τοῦ ὅτι Ἀμερικανοὶ καὶ Εὐρωπαῖοι Ἰμπεριαλιστὲς ζητοῦν τὴν ἐπιστροφὴ τῶν δανεικῶν ἐδῶ καὶ τώρα, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε ἕνα σύνθημα τῆς περιόδου ποὺ μᾶς ἔφερε ἔως ἐδῶ. Τὰ κεφάλαια αὐτὰ “προσφέρθηκαν” στὴν χώρα μας ἀφειδῶς (...) καί, σχεδὸν πάντοτε, μὲ ληστρικὰ ἐπιτόκια· δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι, ἡ ἐξαγωγὴ κεφαλαίου ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ βασικά -ἴσως τὸ πλέον σημαντικό- χαρακτηριστικὰ τοῦ Ἰμπεριαλισμοῦ[3]. Τὸ ὑπηρετικὸ πολιτικὸ προσωπικό, ἰδιαιτέρως αὐτὸ τοῦ Κέντρου, χρηματοδότησε μὲ τὰ κεφάλαια αὐτὰ τὶς προεκλογικές του ἐκστρατεῖες καὶ τοὺς “ἡμετέρους” τῶν μεγάλων ἔργων, ἐνῷ καὶ οἱ συμφωνίες γιὰ τὰ ὑψηλὰ ἐπιτόκια τῶν δανείων κλείσθηκαν μὲ ἀμοιβαῖο ὤφελος... Τὸ ὤφελος αὐτὸ καθιστᾷ τὸ πολιτικὸ σύστημα ἀναξιόπιστο στὸν ἑλληνικὸ λαὸ καὶ ἐκβιάσιμο στοὺς δανειστές. Τὰ κοινωνικὰ μεσοστρώματα βιώνουν μία πρωτοφανῆ ἐξαθλίωση καὶ ἡ ἀντίδρασή τους ὁδηγεῖται (καί) πρὸς τὴν Χρυσῆ Αὐγή, ἡ ὁποία μὲ τὴν λαϊκιστική της συνθηματολογία  τὰ ἕλκει στὶς γραμμές της· ἡ ἐκλογικὴ κατάρρευση τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ ἡ ἐπικείμενη τῆς ΝΔ, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀντίστοιχη ἐνίσχυση τῆς Χ.Α. δεικνύουν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές.

Ὁ λόγος τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς εἶναι κοινωνιοκεντρικός, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὅτι φαίνεται νὰ συμπάσχῃ μὲ τὸν δοκιμαζόμενο ἑλληνικὸ λαό, ὑπόσχεται δὲ ἄρση τῆς ἀδικίας (“νὰ ξεβρωμίσῃ ὁ τόπος”) τὴν ὁποίαν ἐπιβάλλει ἡ ξένη καὶ ἡ ντόπια Κλεπτοκρατία, μέσῳ τῶν “ἐκλεγμένων” ἀντιπροσώπων της. Οἱ ψηφοφόροι της, δηλαδὴ οἱ ἄνεργοι ποὺ ἀπολύθηκαν λόγῳ τοῦ ὑψηλοῦ ἐργατικοῦ κόστους καὶ στὴν θέση τους προσελήφθησαν ἀνασφάλιστοι μετανάστες, οἱ ἰδιωτικοὶ καὶ οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι ποὺ κινδυνεύουν ἀπὸ τὴν μελλοντικὴ κατάρρευση τῆς ἐπιχείρησης καὶ βιώνουν τοὺς ἐργοδοτικοὺς καὶ τοὺς κυβερνητικοὺς ἐκβιασμούς, οἱ ἀγρότες ποὺ δοκιμάζονται ἐξ αἰτίας τῶν φθηνῶν τιμῶν στὶς ὁποῖες πωλοῦν στοὺς χονδρεμπόρους τὰ ποιοτικὰ προϊόντα τῆς ἑλληνικῆς γῆς, οἱ μικροεπιχειρηματίες ποὺ καταστράφηκαν ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση, οἱ νέοι τῶν μεσοαστικῶν συνοικιῶν ποὺ συγκροτοῦνται σὲ ἀγέλες, ἐναντίον ἑνὸς φανταστικοῦ ἐχθροῦ, οἱ προσβεβλημένοι ἀπὸ τὶς ἀλλεπάλληλες ἐθνικὲς ταπεινώσεις. Ποιὸ εἶναι τὸ κοινὸ σημεῖο ὅλων αὐτῶν τῶν κοινωνικῶν ὁμάδων; Ὁ κατακερματισμός· ὅτι βλέπουν μόνο ἕνα κομμάτι τῆς πραγματικότητας, αὐτὸ ποὺ τοὺς παρουσιάζει ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ τὰ ΜΜ”Ε”. Ὅπως οἱ θαυματοποιοὶ τοῦ σπηλαίου τῆς Πολιτείας, ἀλλὰ καὶ οἱ ὑψηλόμισθοι μεγαλοδημοσιογράφοι, δείχνουν στὴν κοινωνία μόνο ἕνα κομμάτι τῆς πραγματικότητας, ἔχοντας τὰ ὑπόλοιπα καλυμμένα ἀπὸ τὸ παρῳκοδομημένον τειχίον (Πολιτεία, 514b) τὸ ὁποῖο ἐμποδίζει τὴν θέαση τῆς ὅλης πραγματικότητος.



[1]. Κατὰ τὸν Ν. ΠΟΥΛΑΝΤΖΑ (Φασισμὸς καὶ Δικτατορία, σσ. 72), ἡ διαδικασία τοῦ ἐκφασισμοῦ χωρίζεται σὲ τέσσερις περιόδους· στὴν περίοδο ποὺ ἐκτείνεται ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς διαδικασίας τοῦ ἐκφασισμοῦ ὡς τὸ σημεῖο τῆς μὴ ἐπιστροφῆς, στὴν περίοδο μεταξὺ τοῦ σημείου τῆς μὴ ἐπιστροφῆς ἔως τὴν κατάκτηση τῆς ἐξουσίας, στὴν πρώτη περίοδο τοῦ φ. στὴν ἐξουσία καὶ στὴν δεύτερη περίοδό του στὴν ἐξουσία καὶ σταθεροποίησής του σαὐτήν, στὴν ὁποίαν δείχνει καὶ τὸ πραγματικό του πρόσωπο.
[2]. Ὁ λόγος τοῦ Σ. ΖΙΖΕΚ (Τὸ ὑψηλὸ ἀντικείμενο τῆς Ἰδεολογίας, σσ. 374, Scripta, 2006) μοῦ εἶναι ἐξαιρετικὰ οἰκεῖος καὶ θεωρῶ, ὅτι ἐκφράζει κατὰ πολὺ τὶς κρυμμένες -ἐντέχνως ἀπὸ τὰ ΜΜ”E”- ὄψεις τῆς ὅλης πραγματικότητος.
[3]. ΛΕΝΙΝ, .., σσ. 76.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΤΗΝ 7η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ