ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΣ (ΜΕΡΟΣ Γ΄)

2. Η ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΑ ΤΟΥ Γ΄ ΡΑΪΧ

Τὸ Γ΄ Ράιχ εἶχε ὄντως τὴν ἀρχαιολατρικὴ καὶ τὴν φιλελληνική του πτυχή, ἂν καὶ περισσότερο στὸ φαντασιακό του. Οἱ ρίζες αὐτοῦ τοῦ φιλελληνισμοῦ ἀνάγονται στὸν 19ο αἰῶνα, καθὼς μία πλειάδα Γερμανῶν φιλοσόφων καὶ ποιητῶν, προετοίμασαν τὴν στάση αὐτή· ὁ Λ. Σέμαν, παραληρῶντας, παρατηρεῖ ὅτι: “ὁ Λέσινγκ, ὁ Χέρντερ, ὁ Γκαῖτε, ὁ Σῖλερ, ὁ Χαῖλντερλιν καί, τέλος ὁ Ρ. Βάγκνερ βρῆκαν καὶ ἀναγνώρισαν στὸν Ἕλληνα Ἄριο, ὅ,τι τοὺς ἦταν πρωταρχικὰ οἰκεῖο”[1]. Θὰ συμπληρώναμε νηφάλια, ὅτι ὁ W. Otto εἶχε καθιερώσει τὶς τακτικὲς κυριακάτικες πολυθεϊστικὲς τελετὲς στὴν Χαϊδελβέργη (πρὸς τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος)[2], ὁ M. Heidegger ἐπεσήμανε τὴν “ἰδιαίτερη ἐσωτερικὴ συγγένεια τῆς γερμανικῆς γλώσσας μὲ τὴν γλῶσσα τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν σκέψη τους”[3], τὸ ἄγαλμα τῆς Ἀθηνᾶς Παλλάδος περιφέρεται τιμώμενο στοὺς δρόμους τοῦ Μονάχου (1933), ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ γυμνοῦ στὴν σκληρή, ἀπάνθρωπη καὶ ἀκατέργαστη ναζιστικὴ τέχνη ἀρκετοὺς αἰῶνες μετὰ τὴν ἀπαγόρευσή του, ἂν καὶ ὑπὸ τὸ καθεστὼς τῆς οὐτοπιστικῆς σωματικῆς τελειότητας[4], ἡ καθιέρωση τῆς ἀφῆς τῆς ὀλυμπιακῆς φλόγας στὴν Ὀλυμπία κ.ἄ. δείχνουν κάποιον ἀνυπόκριτο, πλὴν ὅμως ἐπιφανειακὸ καί, ἐν πολλοῖς, διεστραμμένο θαυμασμό.



Ὅμως, ἡ ἀρχαιολατρία αὐτὴ εἶναι ἐντελῶς ξένη πρὸς τὶς συνιστῶσες τοῦ πολιτισμοῦ μας, ὅπως αὐτὲς διατυπώθηκαν στοὺς Ὁρισμούς. Κατὰ τὴν περίοδο τῆς Βαϊμάρης, οἱ ἀπογοητευμένοι καὶ προδομένοι ἀπὸ τοὺς πολιτικούς τους καὶ τούς ... Ἑβραίους, ὑπήκοοι τοῦ Ράιχ, ἐξέφραζαν τὴν ἀγωνία τους γιὰ τὸ μέλλον –τὸ δικό τους καὶ τῆς χώρας τους- συμμετέχοντας σὲ κλειστοὺς κύκλους ἀποκρυφιστικῶν τελετῶν, τὶς ὁποῖες διωργάνωναν ἡ Ἀριοσοφία, ἡ Θεοσοφία, ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμός, ἡ Ἑταιρία τῆς Θούλης, οἱ Ἀρμανιστὲς κ.ἄ. ἰδεολόγοι τοῦ Παγγερμανισμοῦ. Σ’ αὐτὲς τὶς κλειστὲς σέκτες -ὁ Χίμλερ, στενὸς συνεργάτης  τοῦ Φύρερ, ἀνῆκε στοὺς Ἀριοσοφιστές[5]- ἀναλύονταν οἱ μῦθοι τοῦ τευτονικοῦ Μεσαίωνα καὶ ἐξυμνοῦνταν οἱ ἱππότες του, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦσαν, ἐκ μέρους τῆς χριστιανικῆς Δύσεως, τὸ ἀνάχωμα στὴν εἱδωλολατρικὴ Ἀνατολή[6]. Μ’ αὐτὲς τὶς ἀρχὲς διέπλαθαν τὸν χαρακτῆρα τοῦ Ἀρίου ὑπερανθρώπου-πολεμιστῆ, ὁ ὁποῖος, καθωδηγούμενος ἀπὸ τὸν νέο Μεσσία του ποὺ καταφθάνει ὁσονούπω, θὰ ἀποτελέσῃ ἄλλο ἕνα φρᾶγμα στὸν νέο ἐξ Ἀνατολῶν ἐχθρό, στὸν Μπολσεβῖκο ὑπάνθρωπο...

Ὁ μεγάλος Γερμανὸς φιλόσοφος Μ. Χάιντεγκερ καὶ πρύτανις (διωρισμένος ἀπὸ τοὺς Ναζί) τοῦ Παν/μίου τοῦ Φράιμπουργκ, ἂν καὶ παραιτήθηκε ἕνα ἔτος μετά, διατύπωσε πρὸς τὸ τέλος τῆς ζωῆς του τὶς γνωστὲς ἐνστάσεις του, κατὰ τὴν προσωπική μου ἄποψη μᾶλλον πειστικές, στὴν περιβόητη συνέντευξή του στὸν Spiegel, ὅτι λ.χ. “τότε δὲν ἔβλεπα ἄλλη ἐναλλακτικὴ λύση”[7]· στὸν λόγο ἐπὶ τῇ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων του, προσπάθησε νὰ ταὐτίσῃ τὸ πεπρωμένο τῆς Γερμανίας (κατ’ ἐπέκτασιν καὶ τῆς Δύσεως, τῆς ὁποίας ἡγεῖται...) μὲ μία γενικευμένη ἐπιστροφὴ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ διανόηση. Ὅταν ἀνεκάλυψε ὅτι ἡ σχέση τοῦ Γ΄ Ράιχ μὲ τὸν κλασσικὸ πολιτισμὸ ἦταν ἀναυθεντική, ἐντελῶς ἐπιφανειακὴ καὶ διακοσμητική[8], ἀπεχώρησε ἀπογοητευμένος.




[1]. CHAPOUTOT, J. (2010). Ὁ Ἐθνικοσοσιαλισμὸς καὶ ἡ Ἀρχαιότητα, σσ. 204, Πόλις.
[2]. Ὁ τρόπος ποὺ μιλάει ὁ μεγάλος Γερμανὸς φιλόλογος γιὰ τοὺς θεοὺς τῶν προγόνων μας εἶναι, τοὐλάχιστον, συγκινητικός· στὴν διάλεξή του “Τὸ νόημα τῶν Ἑλληνικῶν Μυστηρίων” (περιλαμβάνεται στὴν συλλογικὴ ἐργασία Ἑλληνικὰ Μυστήρια, ἐκδ. Ἰάμβλιχος, 1992), γράφει (σσ. 33): “καλοῦσαν τοὺς θεοὺς καὶ οἱ θεοὶ παρουσιάζονταν. καὶ τί θεοί! ... ἕνας δεσμὸς εἶχε σφυρηλατηθῆ ἀνάμεσα σ’ αὐτήν (σ.σ. τὴν Δήμητρα) καὶ σ’ ἐκείνους. εἶχαν δισεισδύσει στὸν μῦθο, ὁπότε ἐκείνη τὴν καταπληκτικὴ στιγμή, ὁ μῦθος γινόταν πραγματικότητα”.
[3]. HEIDEGGER, Μ. (1989). “Ἕνας στοχαστὴς στὸν σύγχρονο κόσμο”, σ. 63 (ἀπὸ τὴν συνέντευξη στὸν Spiegel), Ἑστία.
[4]. SONTAG, S. (2010). Ἡ γοητεία τοῦ Φασισμοῦ, σσ. 31, Ὕψιλον· τεράστιο ἐνδιαφέρον στὸ βιβλίο αὐτό (σσ. 41) παρουσιάζουν οἱ ναζιστικὲς ἐπιβιώσεις στὶς ἀνορθόδοξες ἐρωτικὲς πράξεις, στὶς ὁποῖες χρησιμοποιοῦνται -ἀκόμη- τὰ ἐμβλήματα τοῦ Γ΄ Ράιχ ὡς φετίχ, στὴν πορνογραφία κ.ἀ.
[5]. GOODRICK-CLARKE, N. (2006). Οἱ ἀποκρυφιστικὲς ρίζες τοῦ Ναζισμοῦ, σσ. 139, Περισκόπιο.
[6]. WINKLER, A. H. (2012). Βαϊμάρη, σσ. 347, Πόλις.
[7]. HEIDEGGER, Μ., ἔ.ἀ. Ἀξιοσημείωτες εἶναι οἱ παρατηρήσεις τοῦ μεταφραστῆ καὶ σχολιαστῆ τοῦ παρόντος, Κ. Γεμενετζῆ, ὁ ὁποῖος παραθέτει στὸ τελικὸ σχόλιό του, τὶς ἀπόψεις τοῦ μεγάλου Γερμανοῦ φιλοσόφου γιὰ μιὰ ἄλλη ἐξουσία, ἐξ ἴσου δικτατορική, αὐτὴν τῆς κοινῆς γνώμης (σσ. 78).
[8]. CHAPOUTOT, J., .., σ. 210.

Σχόλια

  1. Γιατί ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΜΠΕΡΔΕΥΕΤΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΑ ΤΟΥ Γ΄ ΡΑΪΧ;

    Ειμεθα δωδεκαθεϊστες όσο και αν αυτό σας ενοχλεί και προσπαθείτε να το σπηλώσετε.


    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΤΗΝ 7η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ