ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΣ (ΜΕΡΟΣ Δ΄)

3. Η ΣΠΑΡΤΗ ΣΤΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ

Ἡ ἔνδοξη ἐποχὴ τῆς ἀρχαίας Σπάρτης, ὁ κοινοτικὸς βίος τῶν στρατιωτῶν-πολιτῶν καὶ ἡ ἀνδρεία τῶν πολεμιστῶν της ἀποτελοῦσε μία ἱκανοποιητικὴ ἀναφορὰ γιὰ ἕνα καθεστώς, τὸ ὁποῖο προετοιμαζόταν πυρετωδῶς γιὰ ἕναν ὁλοκληρωτικὸ πόλεμο· ἡ ληστρικὴ καὶ ἐπαίσχυντη, γιὰ τοὺς ὑπερήφανους Γερμανούς, συνθήκη τῶν Βερσαλλιῶν, ἡ ἧττα στὸν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο, ἡ οἰκονομικὴ κρίση, ἡ ἀνεργία καὶ ὁ ὑπερπληθωρισμὸς καλλιεργοῦσαν τὶς προσδοκίες γιὰ τὴν μεγάλη ἐκδίκηση. Ἡ ἐπιτυχὴς κατάληξή της ἀπαιτοῦσε αὐτὴν ἢ μία παρόμοια ἀναφορά, ἀναλόγως μὲ τὸ τί ἐβόλευε, κατὰ περίπτωση, τὸν ναζιστικὸ τυχοδιωκτισμό, ὅπως λ.χ. τὸ στρατιωτικὸ μεγαλεῖο καὶ ἡ κυριαρχία τῆς Ρώμης· καὶ αὐτὲς ὅμως οἱ ἀναφορὲς ἦταν ἐπιφανειακές, πλὴν ὅμως ἀρκούντως ἱκανοποιητικὲς γιὰ τὸ γερμανικὸ φαντασιακό.

Καθὼς ὁ γερμανικὸς στρατὸς κατακτᾷ, στὰ πρῶτα χρόνια τοῦ πολέμου, τὶς εὐρωπαϊκὲς πόλεις, τὴν μία μετὰ τὴν ἄλλη, τὸ πρότυπο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὸ ρωμαϊκὸ imperium καὶ τὶς λεγεῶνες του, ἀπ’ τὸ ὁποῖο ἀντέγραψαν ἀκόμη καὶ τὰ πολεμικά του σύμβολα, ἐνῷ ὅταν ὑποχωρῇ, ὁ πλήρως αὐτονομοποιημένος λόγος του, τοῦ δίνει τὴν δυνατότητα νὰ “θυμίσῃ” μὲ τρόπο παραληρηματικό, τὴν Σπάρτη καὶ τὸν ἔνδοξο στρατό της, τὴν ἐντολὴ ἐπικρατέειν ἢ ἀπόλλυσθαι καὶ τὶς Θερμοπύλες. Ὁ στρατάρχης Γκαῖρινγκ διαστρέφει τὸ ἐπίγραμμα τοῦ Σιμωνίδη, γιὰ νὰ δείξῃ στοὺς Γερμανοὺς πολῖτες, ὅτι μία ἧττα στὸ πεδίο τῆς μάχης, μπορεῖ νὰ σημάνῃ τὴν μεγάλη ἀντεπίθεση γιὰ τὴν τελικὴ νίκη, ποὺ θὰ ἔλθῃ ἐντὸς ὀλίγου (...), ὅπως συνέβη κατὰ τὰ Μηδικά. Μὲ θαυμαστὴ ὑποκρισία ποὺ θὰ ζήλευε καὶ ὁ τ. πρόεδρος τῶν ΗΠΑ Τζ. Μποὺς ὁ νεώτερος, προσπαθεῖ ἀπεγνωσμένα, νὰ ἐπικοινωνήσῃ μὲ τὸν γερμανικὸ λαὸ καὶ νὰ ἀνυψώσῃ τὸ πεσμένο ἠθικό του, ταὐτίζοντας τὴν ἐπιθετικότητα μὲ τὴν ἀσφάλεια:

ξένε, νὰ πῇς στοὺς Γερμανούς, ὅτι πολεμήσαμε στὸ Στάλινγκραντ, ὑπακούοντας στοὺς νόμους τους, στοὺς νόμους γιὰ τὴν ἀσφάλεια τοῦ λαοῦ μας[1].

Ἡ ἀποδοχὴ τῆς ἧττας θὰ ἔδειχνε ἔστω τὴν ἠθικὴ ἀνωτερότητα τοῦ ἡττημένου· γιὰ τὸ ἡμιπαρανοϊκὸ Γ΄ Ράιχ, οἱ λαοὶ τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης καὶ ἡ ἡγεσία τοῦ Κόκκινου Στρατοῦ δὲν ὑπάρχουν, δὲν μάχονται ὡς ἥρωες, διότι, εἶναι Σλαῦοι καὶ ἀποτελοῦν κατώτερη φυλή, εἶναι ὑπάνθρωποι καὶ πρέπει, τὸ συντομότερον, νὰ ἐξαλειφθοῦν καὶ οἱ τεράστιες ἐκτάσεις ποὺ κατέχουν νὰ ἐποικισθοῦν· εἶναι ἐπίσης συνωμότες, ὀρδὲς βαρβάρων, ἐχθροὶ τοῦ ἄσπιλου καὶ ἀμόλυντου εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ, τὸν ὁποῖον ὑπερασπίζουν οἱ Γερμανοὶ καὶ τὸ ναζιστικὸ κόμμα... Ἂς μᾶς βροῦν αὐτοὶ οἱ ... ἐκλεκτικοί, ποὺ ταὐτίζουν τὸν ναζισμὸ μὲ τὸ πολίτευμα τοῦ Λυκούργου, ἀντίστοιχες ἀπαξιωτικὲς ἐκφράσεις ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τῆς Σπάρτης ἢ τῶν Εἱλώτων.




[1]CHAPOUTOT, J. (2010), Ὁ Ἐθνικοσοσιαλισμὸς καὶ ἡ Ἀρχαιότητα, σσ. 535, Πόλις.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΣΤΙΣ 6 ΜΑΪΟΥ