ΣΥΝΑΝΤΗΣΙ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΣΤΙΣ 6 ΙΟΥΝΙΟΥ

Τὸ Σάββατο 6 Ἰουνίου, στὶς 7:00μ.μ., θὰ συναντηθοῦμε στὸ καφενεῖο  Ὡραία Ἑλλάς (Μητροπόλεως 59/Μοναστηράκι) καὶ θὰ παρακολουθήσουμε τὴν διάλεξι τοῦ Δημήτρη Κωστελέτου:

ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΖΩΗΣ (Περίληψι ἀπ' τὸν Δ.Κ.)

Μπορεί να περιμένει κανείς κάτι καλό από τον θάνατο, τον αποχωρισμό του σώματος από την ψυχή; Αυτό είναι το Σωκρατικό ερώτημα προ του θανάτου του. Ένας θάνατος, ένας «αποχωρισμός» από την απόλαυση, μία απόσταση από την επιθυμία, είναι η ζωή του φιλοσόφου. Στην στάση του συμπεριλαμβάνονται ακόμη: μία απόσταση από την επιδίωξη συμφωνίας από την πλευρά των τρίτων και μία προσήλωση στην ειλικρίνεια με τον εαυτό. Η διαφύλαξη του υγιούς μέρους των λόγων, στην βάση της αρχικής υπόθεσης και του ορθού συλλογισμού και στο πλαίσιο της ομολογίας των συμμετεχόντων και τέλος η θέαση του «καθαρού της μίας μορφής», ως προϋπόθεση της εναργούς διάκρισης.

Ο Πλατωνικός Φαίδων παρουσιάζει την υπόθεση για την αθανασία της ψυχής ως αφηγηματικό εργαλείο στην υπηρεσία μιας στάσης αφοβίας, στο αιώνιο «παιχνίδι» απέναντι στο θάνατο, ένα θάρρος, που δεν είναι ούτε ανόητο, ούτε παράλογο, όπως λέει ο Σωκράτης. Η υπόθεση αυτή για την ψυχή στην ουσία δεν θέτει καν θέμα φόβου αν η ίδια θα υπάρχει πλέον πουθενά. 

Η υπόθεση της αθανασίας της ψυχής ενισχύεται από τέσσερις σημαντικές προσεγγίσεις, που προϋποθέτουν έναν ρόλο για την αθάνατη ψυχή.

Αυτές είναι: 

1. Μία γένεση εκ του αντιθέτου, ως ο τρόπος της αέναης επαναφοράς, της αιώνιας διαδικασίας του χωρισμού και της επανένωσης, ως προϋπόθεση της ζωής.

2. Μία διαδικασία ανάμνησης, μία σύγκριση ομοιότητας και διαφοράς, ανάμεσα στο πράγμα και στην ενθύμηση της εικόνας του, ως προϋπόθεση της γνώσης.

3. Μία σύσταση, που βρίσκεται πιο κοντά στο ενιαίο της μιας μορφής, το ασύνθετο, το «ως έχει», ως προϋπόθεση για την υποδοχή της «Ιδέας» και επομένως της καθαρής θέασης.

4. Μια μετοχή στο «Είναι κάθε είδους», που δεν επιδέχεται το αντίθετο, ως προϋπόθεση της λογικής σκέψης-συμπεράσματος.

Οι τέσσερις παραπάνω συνδυασμένες προσεγγίσεις, που κατανοούν τη αθάνατη ψυχή τόσο ως ζωοποιό ενέργεια, όσο και ως υποδοχή, οδηγούν στην τελευταία παραίνεση, της «επιμέλειας εαυτού», που συνιστά το αδιαμφισβήτητο, αναπόφευκτο και αναπότρεπτο «καθήκον» της ψυχής, που δεν μπορεί παρά να είναι καλή και συνετή, όπως είναι η βαθύτερη φύση της. 

Η υπόθεση της αθανασίας της ψυχής οδηγεί σε μία ουσιαστική διαχείριση της ίδιας της ζωής, από την στιγμή που τοποθετεί την αφοβία και ειδικά την διαχείριση του φόβου του θανάτου, άρα την αντιμετώπιση του φόβου κάθε απώλειας, στο κέντρο της διδασκαλίας για την αρετή και την επίγνωση. Μία τέτοια στάση χαρακτηρίζεται από τέσσερις ακόμη ομόκλινες της αφοβίας ποιότητες: 

1. Μία ανοιχτότητα, που κατανοεί ότι βλέπουμε τα πράγματα από μία σχετική πλευρά-ενα κοίλωμα της γης. 

2. Μία απλότητα, που δεν προσπαθεί να εξασφαλίσει ηγεμονική άνεση και τρόπους διαφυγής.

3. Μία γενναιότητα μαζί και γενναιοδωρία, που αποδεσμεύει και απενοχοποιεί κατανοώντας τις νοσηρές επιδράσεις της γλώσσας στην ψυχή.

4. Μία ευσέβεια, που αποδίδει τα πρέποντα προς όλους, θεούς και ανθρώπους

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΤΗΝ 7η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ