ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡῌΣΚΕΙΑ

Ἡ ἀπόρριψι ἀπ' τὸ Πρωτοδικεῖο τῆς αἰτήσεως τοῦ ΥΣΕΕ γιὰ τὴν ἀναγνώρισι τῆς ἑλληνικῆς θρῃσκείας ἦταν λίγο-πολὺ ἀναμενόμενη, ἂν καὶ ὄχι γιὰ τὸν ἐπίσημο λόγο, τὸν ὁποῖον αἰνίσσεται τὸ δικαστήριο (σ.σ. τὰ περὶ "συγχύσεως ποὺ προκαλοῦν στὸ κοινὸ" οἱ ὅροι "Ἕλληνες ἐθνικοὶ" καὶ "ἑλληνικὴ ἐθνικὴ θρῃσκεία").

Κατ' ἀρχάς, νὰ προσπαθήσουμε νὰ θέσουμε τὰ πράγματα σὲ μία λογικὴ σειρά, ἀφοῦ τονίσουμε, ὅτι τὸ συμβὰν αὐτό (σ.σ. τῆς ἀπόρριψης) εἶναι ἀπὸ μόνο του λυπηρὸ καὶ πρέπει νὰ ἐγείρῃ ἀντιδράσεις καὶ ὅτι, τὸ Σύνταγμα καὶ οἱ μεταξικοὶ νόμοι τοῦ 1938 κατοχυρώνουν τὴν κυριαρχία καὶ τὴν πρωτοκαθεδρία τῆς Ἐκκλησίας στὴν χώρα μας:

πρῶτον, ἡ "ἑλληνικὴ θρῃσκεία", ὅπως ἐπιβάλλεται νὰ εἶναι ὁ μόνος ὀρθὸς κατηγορικὸς προσδιορισμὸς τῆς θρῃσκείας μας, ἡ οὐσιώδης ἢ κύρια κατηγόρησί της, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὰ Ἀναλυτικῶν πρότερα, θἄπρεπε νὰ εἶναι ἀναγνωρισμένη de facto στὴν πατρίδα της (μας). Ὁ ὅρος "ἑλληνικὴ θρῃσκεία", δίχως ἄλλο προσδιορισμό, εἶναι παγκοσμίως ἀποδεκτός (πβ. τὸ μνημειῶδες ἔργο τοῦ W. Burkert, Die Griechische Religion, ὁ ὁποῖος κακῶς μεταφράστηκε ἀπ' τὸν ἐκδότη καὶ τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο κυκλοφορεῖται στὴν ἑλληνικὴ ἀγορά: Ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ θρῃσκεία),

δεύτερον, οἱ ἀρχαῖες (πολυθεϊστικές) θρῃσκεῖες, τῆς ἑβραϊκῆς συμπεριλαμβανομένης, εἶναι οἱ μόνες ποὺ πρέπει νὰ φέρουν συγκεκριμένη ἐθνικὴ ἀναφορά· λέμε λ.χ. ἡ "ρωμαϊκὴ θρῃσκεία", "ἡ αἰγυπτιακὴ θρῃσκεία", ἡ "ἰνδικὴ θρῃσκεία" κ.λπ., καθὼς οἱ μονοθεϊστικὲς ἢ κοσμοπολιτικὲς δὲν ἀναφέρονται σὲ συγκεκριμένα ἔθνη, λ.χ. ὁ Χριστιανισμός, ἔστω καὶ ὡς Ὀρθοδοξία, συναντᾶται στὴν Ἑλλάδα, στὴν Ρωσία, στὴν Βουλγαρία, ὁ Ρωμαιοκαθολικισμὸς στὴν Ἰταλία, στὴν Ἰσπανία, στὴν Γαλλία, στὶς χῶρες τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς κ.λπ., 

τρίτον, γιὰ νὰ ἀποφευχθῇ ἡ ... σύγχισι θὰ μποροῦσε νὰ γίνῃ ἀποδεκτὸς ἕνας προσδιορισμὸς τοῦ τύπου "Ἕλληνες πολυθεϊστὲς" ἢ "ἑλληνικὴ πολυθεϊστικὴ θρῃσκεία", ὅπως ἀκολουθήθηκε ἀπ' τὴν Λ.Κ. Λάβρυς, χωρὶς νὰ σημαίνῃ, ὅτι καὶ αὐτὸ δὲν θὰ ἀπορριφθῇ γιὰ κάποιο λόγο ἀντιστοίχου ... σοβαρότητος καὶ 

τέταρτον, τὸ πρόβλημα τῆς ἀναγνωρίσεως ἢ ὄχι μιᾶς θρῃσκείας ἔγκειται, δυστυχῶς, στὸν ἀριθμὸ τῶν θρῃσκευτῶν της κι ἐδῶ ὑπάρχει σοβαρὸ πρόβλημα, καθὼς δὲν εἴμαστε ἀρκετοὶ γιὰ νὰ πιέσουμε πρὸς τὴν ἐπιθυμητὴ κατεύθυνσι.

Κλείνοντας, εὐχόμαστε σὲ ὅλες (τὶς σοβαρὲς καὶ δημοκρατικές) πολυθεϊστικὲς ὁμάδες νὰ τὰ καταφέρουν μὲ τὴν πολυπόθητη ἀναγνώρισι -ὑπ' αὐτὴν τὴν ἔννοια καὶ στὸ ΥΣΕΕ νὰ κερδήσῃ τὴν ὑπόθεσι στὸ Ἐφετεῖο- καὶ τὴν ἑπομένη φορὰ νὰ ἐμφανισθοῦμε στὸ δικαστήριο ἑνωμένοι καὶ συγκροτημένοι, μὴ δίνοντας τὸ παραμικρὸ "πάτημα" στήν ... ἀνεξάρτητη Δικαιοσύνη, ἐξαρτημένη ὅμως πλήρως ἀπ' τὴν Ἐκκλησία (σ.σ. ἂς θυμηθοῦμε τὶς "συμβουλὲς Ἀθανασίου)- γιὰ ἀπόρριψι.

Υ.Γ. Πρὸς ὅσους ἐπιμένουν αὐτιστικὰ νὰ ταὐτίζουν τὴν Ὀρθοδοξία μὲ τὸν Ἑλληνισμό: ὁ οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος (σ.σ. ἡ πλέον ἐπίσημη φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας) στὶς ἀντιπαραθέσεις του μὲ τὸν Χριστόδουλο, ἐτόνιζε συνεχῶς καὶ μέ ... νόημα, ὅτι ὁ ἐθνικισμός (σ.σ. πατριωτισμὸς ἤθελε νὰ πῇ, ἀλλὰ δὲν τὄλεγε γιὰ νὰ σπιλώσῃ) συνιστᾷ αἵρεσι.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΤΗΝ 7η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ