ΟΙ ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΝΔ

Πραγματοποιήθηκαν ἐπὶ τέλους ἐχθές, 20 Δεκεμβρίου, οἱ ἐκλογὲς γιὰ τὴν ἀνάδειξι τοῦ προέδρου τῆς ΝΔ, ἀλλὰ ἀκόμη ἀποτελέσματα δὲν ὑπάρχουν... Ἀντιθέτως, ἔχουμε ἀποτελέσματα ἀπ' τὴν Ἰσπανία τῶν ἑκατομμυρίων ψηφισάντων. Τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι, τὸ κόμμα τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως ποὺ φιλοδοξεῖ νὰ μᾶς σώσῃ ἐκ νέου, δὲν εἶναι ἱκανό, ὅπως λέει καὶ ἡ γνωστὴ εὐαγγελικὴ περικοπή: νὰ "σώσῃ ἑαυτόν".

Μπορεῖ τὰ ἀνωτέρω νὰ εἶναι ἐνδεικτικὰ τοῦ σαπίσματος τοῦ ἐγχωρίου πολιτικοῦ συστήματος, ἀπ' τὴν ΝΔ ἔως τὴν ὑποταγμένη καὶ ψεύτικη εὐρω-Ἀριστερὰ τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα, ὅμως κάποιες ἐκτιμήσεις πρέπει νὰ γίνουν. Ἐὰν ἐπιβεβαιωθοῦν οἱ προβλέψεις τῶν ἀνεπισήμως ἀνακοινωθέντων ποσοστῶν: 40% (Μεϊμαράκης), 30% (Μητσοτάκης), 20% (Τζιτζικώστας) καὶ 10% (Γεωργιάδης), θὰ μπορούσαμε νὰ σημειώσουμε τὰ κατωτέρω:

πρῶτον, ὁ ἐμφανιζόμενος ὡς κληρονόμος τῆς καραμανλικῆς παραδόσεως, Βαγγέλης Μεϊμαράκης, διατηρεῖ σαφὲς προβάδισμα, κἄτι ποὺ δείχνει ὅτι οἱ ψηφοφόροι τῆς ΝΔ δὲν ξεχνοῦν τὴν σύζευξι ἰδιωτικῆς οἰκονομίας καὶ κοινωνικοῦ κράτους, ὅπως τὸ ἐδόμησε ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς τὸ 1974,
δεύτερον, ὁ νεοφιλελεύθερος Κυριάκος Μητσοτάκης, γόνος τῆς γνωστῆς οἰκογενείας (σ.σ. ἄνευ τοῦ ὀνόματος αὐτῆς θὰ ἦταν μᾶλλον ἄνεργος) κερδήζει ἄνετα τὴν δεύτερη θέσι καὶ ἑτοιμάζεται γιὰ ἰσχυρὴ σύγκρουσι τὸν προσεχῆ Ἰανουάριο,
τρίτον, ὁ ἄνευ συγκεκριμένου ἰδεολογικοῦ στίγματος (πλὴν τῶν φανερῶν φιλομοναρχικῶν του αἰσθημάτων) Ἀπόστολος Τζιτζικώστας ἀπέδειξε ὅτι ἡ πρόσβασί του στὴν κοινωνικὴ βᾶσι τῆς ΝΔ εἶναι μᾶλλον περιωρισμένη καὶ 
τέταρτον, ὁ ὑπερδεξιὸς Ἄδωνις τοῦ "Πατρίς, Θρῃσκεία, Οἰκογένεια" καταποντίστηκε στὴν τέταρτη θέσι κι ἑτοιμάζεται στὴν ἑπομένη ἀναμέτρησι νὰ στηρίξῃ τὸν ἐκπρόσωπο τῆς οἰκονομικῆς Ἀκροδεξιᾶς, τὸν Κ. Μητσοτάκη. Τὸ Σύστημα σ' αὐτὴν τὴν φᾶσι "ἐπενδύει" στὴν τελευταία, ἐνῷ ἀρνεῖται ὑποκριτικὰ τὴν πολιτική της ἔκφρασι.

Οἱ ἐσωκομματικὲς ἐκλογὲς τῆς ΝΔ ἀπέδειξαν ὅμως καὶ κἄτι ἄλλο· ὅτι αὐτὰ τὰ ἀμερικανικῆς κοπῆς θεάματα, τὰ ὁποῖα εἰσήγαγε ὁ ΓΑΠ στὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ ζωή (σ.σ. μαζὺ μὲ τὸν πιὸ ξεδιάντροπο δωσιλογισμό) εἶναι ἐντελῶς ἀτελέσφορα. Ὁ ἀρχηγὸς ἑνὸς κόμματος πρέπει νὰ ἐκλέγεται ἀπ' τὸ συνέδριό του καὶ νὰ τὸν ψηφίζουν οἱ ἐκλεγμένοι σύνεδροι καὶ ὄχι ὅποιος περνᾷ ἀπ' ἔξω. Τὰ ὑπόλοιπα εἶναι φθηνὲς δημοκρατικὲς ἐπιφάσεις ἐν καιρῷ περιωρισμένης, ἐπακριβῶς μνημονιακῆς, δημοκρατίας.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΣΤΙΣ 6 ΜΑΪΟΥ