ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΣΤΙΣ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

   Τὸ προσεχὲς Σάββατο 18 Νοεμβρίου, στὶς 6:00 τὸ ἀπόγευμα, στὸν Παλαίχθονα (Παλλάδος 24-26, β´ ὄροφος, πλ. Ψυρρῆ) θὰ ἀρχίσουμε τὴν μελέτη τοῦ Φαίδρου, τοῦ πλατωνικοῦ διαλόγου ποὺ θὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ, κατὰ κύριον λόγον, ἐφέτος.



   Ὁ Φαῖδρος ἀποτελεῖ διάλογο τῆς μέσης περιόδου, ἐπακριβῶς μεταβατικὸ μεταξὺ τῆς μέσης καὶ τῆς ὡρίμου, συνεγράφη, ὅπως οἱ περισσότεροι μελετητὲς συμφωνοῦν μετὰ τὴν Πολιτεία. Θέμα τοῦ διαλόγου φαίνεται νὰ ἀποτελῇ ὁ παιδικὸς ἔρως, ὡς διανοητική (ἢ καὶ ἡ καταδικασθεῖσα σαρκικὴ πτυχή του ἐνίοτε) σχέσι μεταξὺ ἡλικωμένων ἀνδρῶν καὶ παιδιῶν κι ἕνα ἐπιδεικτικὸν ἔργο τοῦ ρήτορος Λυσία, στὸ ὁποῖο ἐξυμνεῖται αὐτὸ τὸ ἀνάρμοστο ἐρωτικὸ πάθος ἢ ἡ πάλη τῆς Ἀκαδημείας, ἤτοι τῆς ἐκτὸς τῶν τειχῶν τοῦ ἄστεως φιλοσοφίας, μὲ τὴν Ρητορικὴ τῆς Ἀγορᾶς (Θεοδωρακόπουλος, σ. 62). Ὁ στόχος καὶ τῶν δύο εἶναι κοινός, ἡ ἀθηναϊκὴ νεολαία τῶν ἀρχῶν τοῦ 4ου αἰῶνος, "τὸ πιὸ εὐγενικὸ ἀνθρώπινο ὑλικὸ ποὺ εἶδε ποτὲ ὁ κόσμος" (P. Friedllaender, Platon, II, σ. 166, Βερολῖνο, 1964), ἐξ οὗ καὶ ἡ κίνησι τοῦ Φαίδρου μεταξὺ Σωκράτους καὶ Λυσία.
   Ὁ νεαρὸς Φαῖδρος ὁ Μυρρινούσιος, γνωστός μας ἤδη ἀπὸ τὸν Πρωταγόρα, στὸν ὁποῖον ἐρωτοτροπεῖ μὲ τὴν ψεύτικη διαλεκτικὴ τῶν Σοφιστῶν, τὴν ἐριστικὴν καὶ τὸ Συμπόσιον, στὸ ὁποῖο ἐκφωνεῖ τὸν πρῶτον περὶ ἔρωτος λόγο, ἀμφιταλαντεύεται μεταξὺ τῆς ρητορικῆς καὶ τῆς διαλεκτικῆς, ὅπως ὁ Κλεινίας τοῦ Εὐθυδήμου μεταξὺ τῆς ἐριστικῆς καὶ τῆς διαλεκτικῆς, ἐξ οὗ καὶ οἱ ἀναφορὲς στὸν Λυσία στὴν ἀρχὴ τοῦ διαλόγου καὶ στὸν Ἰσοκράτη στὸ τέλος.
   Ἐκ γνωσιολογικῆς ἀπόψεως καὶ ὅπως ἐπισημαίνει ὁ  N.P. White (σσ. 175-179 καὶ 179-188) στὸν Φαῖδρο,  ἀναπτύσσεται γιὰ πρώτη φορὰ μία νέα μέθοδος διαλεκτικῆς καὶ ἐπιχειρηματολογίας, ἡ μέθοδος τῆς συνθέσεως συναγωγῆς (265d) καὶ τῆς διαιρέσεως (265e), τὴν ὁποίαν θὰ συναντήσουμε πλήρως ἀνεπτυγμένη στὰ ἔργα τῆς ὡριμότητος, ἰδιαιτέρως στὸν Θεαίτητον, στὸν Σοφιστή, στὸν Πολιτικὸν, στὸν Παρμενίδη κ.ἀ.
   Περὶ τοῦ ἐπιδεικτικοῦ λόγου: κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη (Ῥητορική, 1358b, 8-13), ὁ ἐπιδεικτικὸς λόγος μαζὶ μὲ τὸν συμβουλευτικὸ καὶ τὸν δικανικὸ συνθέτουν τὰ τρία γένη τοῦ ῥητορικοῦ λόγου· διαφέρει δὲ ἀπὸ αὐτούς, στὸ ὅτι ἐπιδιώκει ἄλλοτε τὸν ἔπαινο καὶ ἄλλοτε τὸν ψόγο: τὸ μὲν ἔπαινος τὸ δὲ ψόγος.
   Διαβάζουμε τὴν Εἰσαγωγή (σσ. 9-20) ἀπὸ τὸν Φαῖδρο τοῦ Ν.Μ. Σκουτεροπούλου (Πόλις, 2015) καὶ τὴν συναφῆ Βιβλιογραφία:

Ι.ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ(2000), Πλάτωνος Φαῖδρος, σσ. 11-68, Ἑστία.
A.E. TAYLOR (2000), Πλάτων, σσ. 349-350, ΜΙΕΤ.
N.P. WHITE (2012), Ὁ Πλάτων γιὰ τὴν Γνῶσι καὶ τὴν Πραγματικότητα, σσ. 175-192, Gutenberg.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΤΗΝ 7η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ